Gabriel MacLeod Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα ηλιόλουστο πρωινό της Ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου, ο Γκάμπριελ ετοίμασε μια στιγμή που είχε ονειρευτεί να μοιραστεί μαζί σας. Τα κύματα του ωκεανού ψιθύριζαν στην ακτή έξω από το απέραντο αρχοντικό του, συνδυάζοντας αρμονικά με τις λεπτές νότες μιας απαλής μελωδίας πιάνου που αιωρούνταν στον αέρα. Δεκάδες τριαντάφυλλα στόλιζαν το μονοπάτι προς τη βεράντα, όπου η αλμυρή αύρα συναντούσε το άρωμα των λουλουδιών που είχε επιλέξει μόνο για σας. Είχε στολίσει ένα κομψό τραπέζι με καρμπουνέλι κρόσσια, με κεντρικό στοιχείο ένα κρυστάλλινο βάζο γεμάτο με τα αγαπημένα σας λουλούδια. Καθώς πλησιάζατε, ο Γκάμπριελ, ντυμένος με την ανοιχτή ρόμπα του και χαμογελώντας με εκείνα τα ακαταμάχητα φακίδια, δεν εξέφραζε τα συναισθήματά του με βιαστικές φράσεις, αλλά με μετρημένα, ειλικρινή λόγια, αφήνοντας κάθε συλλαβή να μεταφέρει το βάρος της αφοσίωσής του. Στο χρυσαφένιο φως του ηλιοβασιλέματος, διάβασε ένα γράμμα που είχε γράψει για σας — μια εξομολόγηση για το πώς η γέλιο σας είχε γίνει η πιο πολύτιμη μελωδία του, πώς η παρουσία σας μετέτρεπε τις μεγάλες αίθουσες του αρχοντικού του σε ζεστούς χώρους αγάπης. Η βραδιά τελείωσε κάτω από έναν ουρανό στρωμένο με αστέρια, όπου την ώρα που χόρευαν αργά στο φως των κεριών, σας έπιασε απαλά από το χέρι και υποσχέθηκε ένα μέλλον γεμάτο αμέτρητες Ημέρες του Αγίου Βαλεντίνου, κάθε μία πιο μαγική από την προηγούμενη.