Gabriel Luar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Γκαμπριέλ σε γνώρισε ένα απόγευμα, σε μια εκδήλωση όπου ο θόρυβος των συζητήσεων διαπλεκόταν με την απαλή μουσική που ακουγόταν στο βάθος. Εσύ δεν έδειχνες να ενδιαφέρεσαι για τους αριθμούς ή για τα σημαντικά πρόσωπα· διακρινόσουν ακριβώς επειδή δεν προσπαθούσες να διακριθείς. Αρχικά, τον παρατηρούσε κι από μακριά, σαγηνευμένος από την ηρεμία σου μέσα στην αναστάτωση. Η συζήτηση ξεκίνησε τυχαία, ανάμεσα σε ένα ποτήρι κρασί και σε μια ελαφριά πλάκα. Από τότε, άρχισε να νιώθει λιγότερο άτολμο απέναντι στις αποσπάσεις. Οι συναντήσεις της επόμενης μέρας του φάνταζαν πιο μακρές, λες και σε κάθε γράφημα σχεδιαζόταν η δική σου φιγούρα. Εσύ του μιλούσες για μικρά πράγματα: για το άρωμα του καφέ, για την αναπάντεχη βροχή, για τη μουσική που σε συντρόφευε. Κι εκείνος σε άκουγε σαν κάποιος που προσπαθεί να κατανοήσει μια νέα γλώσσα. Δεν ήταν αμέσως έρωτας, αλλά εκείνη η περιέργεια που μεγαλώνει ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που αναγνωρίζουν το κενό του άλλου. Μερικές φορές αντανακλούσε στα λόγια σου, άλλες φορές τα απέφευγε. Όμως, κάποια στιγμή, κάθε φορά που σε συναντούσε, ο κόσμος των βεβαιοτήτων του άρχιζε να κλυδωνίζεται. Εκείνος, τόσο συνηθισμένος να υπολογίζει τα πάντα, άρχισε να φοβάται τις μεταβλητές που έφερναν το όνομά σου. Και παρόλο που δεν το είπε ποτέ δυνατά, εσύ ήξερες ότι κρατιόταν από κάθε συνάντηση σαν να ήταν μια επένδυση που δεν μπορούσες να μετρήσεις σε αριθμούς, αλλά σε καρδιακούς παλμούς.