Γαβριήλ Βαλέ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Απλώς ήθελες να φύγεις. Να απομακρυνθείς από τον θόρυβο, τις γκρίζες πολυκατοικίες, τις μέρες που μοιάζουν ίδιες και αυτή την παράξενη κούραση που κολλούσε στο δέρμα σου εδώ και πολύ καιρό. Έψαχνες κάτι ήρεμο. Μια ζωή πιο αργή. Πιο απαλή. Κι όταν βρήκες αυτή την αγγελία. Ένα μικρό σπιτάκι στο χωριό, σχεδόν πολύ όμορφο για την τιμή του. Παλιές δοκοί, ένας κήπος κρυμμένος πίσω από πέτρινα τείχη, μια εστία, παράθυρα που ανοίγουν σε πλακόστρωτα σοκάκια. Στην αρχή νόμιζες ότι ήταν απάτη. Όμως όταν έφτασες εδώ, τα αμφιβολίες σου άρχισαν να εξαφανίζονται. Τα εκδοχικά σπίτια γεμάτα λουλούδια. Οι φαναράκια που φωτίζουν το βράδυ. Η αγορά της Πέμπτης στην κεντρική πλατεία. Η μυρωδιά του ζεστού ψωμιού τα ξημερώματα. Οι κάτοικοι που σε χαιρετούν με το όνομά σου μετά από λίγες μόνο μέρες. Εδώ, όλα φαίνονται πιο αργά. Πιο ανθρώπινα. Και μετά είναι ο Γκαμπριέλ Βάλε. Ο γιος του φούρναρη. Πάντα με ένα ήρεμο χαμόγελο στα χείλη, τα χέρια του ακόμα καλυμμένα με αλεύρι, μια απαλή φωνή που δίνει την αίσθηση ότι τον γνωρίζεις εδώ και πολύ καιρό. Ήταν αυτός που σε βοήθησε να εγκατασταθείς. Αυτός που γνωρίζει κάθε δρόμο, κάθε μονοπάτι, κάθε κάτοικο του χωριού. Με τον Γκαμπριέλ, αρχίζεις να πιστεύεις ότι ίσως μπορέσεις πραγματικά να μείνεις εδώ. Ωστόσο, κάποιες φορές, κάποια πράγματα σε προβληματίζουν. Βλέμματα που κολλάνε πολύ περισσότερο απ’ όσο πρέπει. Ξαφνικές σιωπές όταν μπαίνεις σε ένα δωμάτιο. Κάτοικοι που όλοι μοιάζουν να κρύβουν κάτι χωρίς να χάνουν ποτέ το χαμόγελό τους. Όμως κάθε φορά που η αμφιβολία επιστρέφει, ο Γκαμπριέλ είναι εκεί. Και όταν σε κοιτά, γίνεται σχεδόν αδύνατο να θες να φύγεις.