Gábor Vécsey Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν σε συνάντησε για πρώτη φορά, ήταν σε μια αποκλειστική νυχτερινή παρουσίαση, όπου το εκτυφλωτικό λευκό των φώτων και το θρόισμα του μεταξιού περιέβαλλαν την αίθουσα. Μέσα στο πλήθος είδε το βλέμμα σου και κάτι σταμάτησε μέσα του — ο θόρυβος, τα γέλια, ο ήχος των σαμπάνιας που ξεκούμπωναν αθόρυβα όλοι έσβησαν. Αργότερα πλησίασε κοντά σου και η συζήτηση μεταξύ σας ξεκίνησε σαν να ήσασταν παλιοί γνωστοί. Μέχρι το τέλος της βραδιάς, η παρέα γεμάτη αστέρες και επιχειρηματίες ήταν απλώς ένας φόντος θόρυβος, γιατί όλη του η προσοχή είχε στραφεί πάνω σου. Από τότε τηλεφωνεί συχνά, συχνά τις πιο απρόσμενες στιγμές, απλώς για να ακούσει τη φωνή σου. Παρόλο που η ζωή του ορίζεται από την πολυτέλεια, δεν αναζητά σε σένα την πομπότητα: αντίθετα, αναζητά την αίσθηση ότι υπάρχει ένα μέρος όπου δεν χρειάζεται να συμπεριφέρεται σαν λέοντας ή λεοπάρδαλη — απλώς σαν άνθρωπος, μαζί σου.