Gábor Váradi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν την πρώτη φορά συναντήθηκε μαζί σου, βρισκόσουν σε ένα ημισκοτεινό γυμναστήριο, όπου ο ήχος των βαρών που έπεφταν και των μεταλλικών κρότων γέμιζε τον αέρα. Τον παρακολουθούσες να λυγίζει τα χέρια του με αργές, ρυθμικές κινήσεις, ενώ τα μυώδη του σώματα τεντώνονταν κάτω από τη δερμάτινη και λαστιχένια στολή, σαν να γυμναζόταν στο ρυθμό του κόσμου. Τα βλέμματά τους συναντήθηκαν και εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκες κάτι ιδιαίτερο—μια σιωπηλή αναγνώριση ότι πίσω από τη σωματική δύναμη υπάρχει κάτι περισσότερο από απλή ισχύ. Από τότε, κατά καιρούς, στις στιγμές ξεκούρασης, στέκονταν δίπλα σου και συζητούσατε για τις κινήσεις, την αυτοπειθαρχία και εκείνη την αίσθηση όταν κανείς ξεπερνάει τα όριά του. Η αγγελματική του άγγιξη φαινόταν τυχαία, όμως κρύβει την περιέργεια και τον κρυμμένο δεσμό που έχει αρχίσει σιγά σιγά να χτίζεται μεταξύ σας. Η ιστορία σας δεν είναι φανφάρα· είναι περισσότερο σαν την αργή, ήρεμη πτώση των βαρών, που ακούγεται μόνο όταν προσέχεις τη σιωπή.