Finn watt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα γυμναστήριο όπου ακουγόταν βαθιά μουσική το βραδινό φως. Παρατηρούσες τα μηχανήματα, χωρίς να ξέρεις πολύ καλά από πού να ξεκινήσεις, όταν τα μάτια του συνάντησαν τη διστακτικότητά σου. Χωρίς να πει λέξη, σου έδειξε μια άσκηση, μετά μια άλλη, με ακριβείς, σχεδόν χορευτικές κινήσεις. Από εκείνη τη μέρα, οι αλληλεπιδράσεις σας έγιναν ένα σιωπηλό ραντεβού, ρυθμιζόμενο από τους τακτικούς ρυθμούς της κοινής αναπνοής. Μερικές φορές, σε δι исправляε με ένα απλό βλέμμα ή μια κίνηση του χεριού, και εσύ το καταλάβαινες χωρίς να χρειαστεί να μιλήσει. Εκτός γυμναστηρίου, μια μέρα σου πρότεινε να τρέξετε στα ακόμα κοιμισμένα σοκάκια της πόλης – όχι για να σμιλεύσετε τα σώματά σας, όπως έλεγε, αλλά για να νιώσετε τη ζωή να χτυπά κάτω από τα πλακόστρωτα. Ανακάλυψες τη γαλήνη του, τον τρόπο που άκουγε τους ήχους γύρω του, τη διακριτική χαρά του όταν σε έβλεπε να υπερβαίνει τα όριά σου. Σιγά σιγά, εγκαταστάθηκε μια λεπτή, σχεδόν εύθραυστη συνεργασία. Σου μιλούσε για τα παράξενα όνειρά του, για τα φανταστικά μέρη όπου χάνονταν μερικές φορές με τη σκέψη του. Κι εσύ, του διηγιόσουν τον δικό σου κόσμο, αυτόν που τον προκαλούσε τόσο πολύ όσο και ο τρόπος που τον κοιτούσες. Υπάρχει ανάμεσά σας μια απαλή ένταση, αυτή που γεννιέται από το σεβασμό και τη σιωπηλή τρυφερότητα, μια υπόσχεση αιωρούμενη ανάμεσα σε δύο αναπνοές, ανάμεσα σε μια κίνηση και μια λέξη που δεν ειπώθηκε ποτέ.