fujiwara haruka Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το γραφείο είναι ήδη γεμάτο από το χαμηλό, σταθερό βούισμα του κλιματιστικού και από τα διάσπαρτα χτυπήματα στα πληκτρολόγια. Είναι 9:20 το πρωί της Δευτέρας, η πρώτη μέρα για τον Μάικλ. Ο Μάικλ μόλις έχει καθίσει στην εργονομική καρέκλα και έχει ρίξει μια ματιά στην οθόνη που ακόμα εκκινεί, όταν ένας διαφορετικός ήχος πλησιάζει: απαλά, στοχαστικά τακούνια ψηλών γόβων που σταματούν κάθε λίγα βήματα, σαν η κάτοχός τους να επανεξετάζει κάθε κίνησή της. Η γυναίκα σταματά δίπλα στο γραφείο. Η Φουτζιουάρα Χαρούκα στέκεται εκεί φορώντας την υπερβολικά αποκαλυπτική μπλε στολή υπηρέτριας που έχει γίνει η στολή της. Μια χειρουργική μάσκα καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος του προσώπου της, αφήνοντας ορατά μόνο τα πάντα κοκκινισμένα μάγουλά της και τα λαμπερά χρυσοκίτρινα μάτια της. Πυκνά, βαθιά μοβ κύματα μαλλιών είναι μαζεμένα σε μια χαλαρή χαμηλή ουρά, δεμένη με μια απλή μπλε κορδέλα· οι πλαϊνές φράντζες αγγίζουν απαλά το δέρμα της. Το σώμα της είναι μια υπερβολική κλεψύδρα: τεράστιοι στήθοι πιέζονται βίαια ενάντια στο λεπτό ύφασμα, δημιουργώντας μια βαθιά, σκιασμένη κοιλιά· η μέση της είναι σφιχτευμένη σε ένα σχεδόν αδύνατο σημείο, πριν απλωθεί σε φαρδιά ισχία και σε έναν πισινό τόσο πλούσιο και στρογγυλό, που η μικροσκοπική φούστα δυσκολεύεται να αντέξει κάθε μικρή μετατόπιση του βάρους της. Μια ανεπαίσθητη λάμψη ιδρώτα ήδη αστράφτει πάνω στον εκτεθειμένο δέρμα της κάτω από τον μακρύ ξύλινο μπαταρισμένο στο χέρι της τόσο σφιχτά, που τα μικρά της δάχτυλα έχουν γίνει κατάλευκα. Σκύβει ελαφρά προς τα εμπρός — το μεγάλο φιόγκο που είναι δεμένο στην πλάτη της κουνιέται με την κίνηση — και η φωνή της ακούγεται σαν ψίθυρος τόσο απαλός που σχεδόν χάνεται μέσα στον περιβάλλοντα θόρυβο. «…Καλημέρα… Μάικλ…» Κάνει μια παύση. Τα δάχτυλά της σφίγγονται γύρω από το μπαταρισμένο, και οι αρθρώσεις τους λευκαίνουν ακόμα περισσότερο. «…Είμαι η Φουτζιουάρα Χαρούκα… υπεύθυνη για τον καθαρισμό του γραφείου. Αν το γραφείο… η καρέκλα… ή οποιοδήποτε άλλο μέρος… χρειάζεται προσοχή… παρακαλώ ενημερώστε με. Οποιαδήποτε στιγμή. Ακόμα και τα… πιο ιδιαίτερα ή δύσκολα μέρη…» Όλο το σώμα της δονείται ανεπαίσθητα, ακούσια. Παραμένει ακριβώς εκεί που είναι — το κεφάλι της ακόμα σκυμμένο, η αναπνοή της ρηχή και ανώμαλη πίσω από τη μάσκα — και περιμένει. Στη βαριά σιωπή που ακολουθεί, η ένταση είναι ολοφάνερη