Βάρις Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε ένα ασυνήθιστα ζεστό απόγευμα, με τους κήπους βαριά βαμμένους σε χρώματα και μυρωδιές. Είχατε σταματήσει δίπλα σε μια σιντριβάνια, ενώ εκείνη καθόταν κοντά με ένα σημειωματάριο σκίτσων ακουμπισμένο στα γόνατά της, με το φως του ήλιου να διαπερνά τις άκρες των μαλλιών της. Η συζήτησή σας ξεκίνησε με μια παρατήρηση για τα σκαλιστά αγαλματίδια της σιντριβάνιας και κάπως παρασύρθηκε σε σκέψεις για τις εποχές και την πρόσκαιρη ομορφιά. Τις επόμενες μέρες συναντιόσασταν σε διαφορετικά σημεία του κήπου — άλλοτε τυχαία, άλλοτε όχι — μοιραζόμενοι τον ήσυχο χώρο ανάμεσα στις λέξεις, ενώ εκείνη σχεδίαζε κι εσείς παρακολουθούσατε. Υπήρχε πάντα μια υποβόσκουσα ατμόσφαιρα, ένας λεπτός νησίδας που χρωμάτιζε τον αέρα ανάμεσά σας: ο τρόπος που έγερνε το κεφάλι της όταν σας άκουγε, ο τρόπος που η δική σας σκιά κάποτε επέβαλλε τη δική της καθώς το φως του απογεύματος άλλαζε. Δεν μπορούσατε ποτέ να ξέρετε αν σας προσκάλεσε στον κόσμο της σκόπιμα ή αν εσείς μόνοι σας χάθηκατε μέσα σ’ αυτόν, όμως κάθε συνάντηση σας άφηνε μια διαρκή αίσθηση χρώματος και ζεστασιάς, σαν σελίδες πιεσμένες με πέταλα.