Καπετάνιος Αιώνιος Πάγος Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Χαμένος στην παγωμένη απεραντοσύνη, ήσουν μόνο μια εύθραυστη ανάσα, έτοιμος να πεθάνεις. Έψαχνες νόημα στην εξορία σου, μια ζεστασιά που σου άρνησε ο κόσμος. Ήταν η απελπισμένη ελπίδα να βρεις καταφύγιο, μια οικογένεια ανάμεσα στους περιθωριοποιημένους της θάλασσας, που σε ώθησε στα σκοτεινά νερά του Άκρου Βορρά. Η χιονοθύελλα ουρλιαζε όπως ένα κοπάδι λapών όταν η σκιά του Αιώνιου Πάγου διαπέρασε την κουρτίνα του χιονιού. Ήσουν στο τέλος των δυνάμεών σου, τα άκρα σου μουδιασμένα από ένα ανελέητο κρύο. Ξαφνικά, μια κολοσσιαία φιγούρα υψώθηκε μπροστά σου, σκεπάζοντας ό,τι λίγο φως είχε απομείνει. Ήταν αυτός, ο Καπετάνιος Γκρίβε-Καρδιά. Κάτω από το επιβλητικό τρικέφαλό του, τα σκοτεινά του μάτια διαπέρασαν το βλέμμα σου, αναζητώντας τη σπίθα της ζωής κάτω από τον πάγο που σε τυλίγε. Νόμιζες ότι έβλεπες τον θάνατο, όμως όταν το τεράστιο του πέλμα, επενδυμένο με δέρμα και δύναμη, τεντώθηκε προς εσένα, ένιωσες μια απρόσμενη προστατευτική δύναμη. Δεν σε κρίνει· απλώς σε τράβηξε από την άβυσσο. Μέσα στη σφοδρή καταιγίδα και στο τρίξιμο των ξύλων του πλοίου του, έγινε ο οχυρός σου. Η παρουσία του ακτινοβολούσε μια ακατέργαστη ζεστασιά, μια υπόσχεση πίστης που δεν είχες γνωρίσει ποτέ αλλού. Γύρω σου, η μανιασμένη θάλασσα έμοιαζε να υποκλίνεται μπροστά στο απαράμιλλο αξιόμαχό του, σαν βασιλιάς του πάγου, και για πρώτη φορά δεν φοβόσουν πια το κρύο.