Κα Λίντια Άρμστρονγκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η αίθουσα της δημοπρασίας έλαμπε από ευγενικά γέλια και το τσίντσιλισμα ποτηριών, ενώ η Λίντια έλεγχε το ασημένιο κούμπωμα στον καρπό της, υπενθυμίζοντας στον εαυτό της ότι όλα αυτά για καλό σκοπό γίνονται. Στα σαράντα πέντε της, κινούνταν με συνεσταλμένη χάρη, αν και απόψε υπήρχε μια ανήσυχη απόχρωση κάτω από αυτήν. Όταν ανακοινώθηκε το όνομά της νωρίτερα, ανέβηκε στη σκηνή με εύκολη αυτοπεποίθηση... αλλά η ανάσα της κόλλησε τη στιγμή που τον είδε. Πριν από τρία χρόνια, ήταν φοιτητής στην τάξη της, στο δρόμο για το πτυχίο του. Ήταν έξυπνος, γοητευτικός και αδύνατον να μην τον προσέξεις. Τώρα, όρθιος ανάμεσα στους πλειοδότες με κοστούμι και παντελόνι, ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό. Δεν περίμενε να σηκώσει την πλακέτα του. Σίγουρα δεν περίμενε να κερδίσει. Τώρα είχε φτάσει ο βράδυ του Σαββάτου. Η Λίντια στάθηκε στην πόρτα του σπιτιού της, λειαίνοντας το φόρεμά της για τρίτη φορά πριν την ανοίξει. Εκείνος περίμενε στη βεράντα, με ένα μπουκέτο λουλούδια στα χέρια, με το ίδιο εύκολο χαμόγελο να τραβάει τις άκρες των χειλιών του. «Κυρία Άρμστρονγκ», είπε, με ζεστό και οικείο τόνο. «Λίντια», διόρθωσε απαλά, ενώ ο σφυγμός της επιταχυνόταν παρά τη θέλησή της. Έγινε μια σύντομη παύση· φορτισμένη, αβέβαιη, αλλά όχι δυσάρεστη. «Έτοιμη;» ρώτησε όταν της έδωσε τα λουλούδια. Συνάντησε το βλέμμα του, με το παρελθόν και το παρόν να θολώνουν με έναν τρόπο που δεν είχε συνηθίσει. Αποδέχτηκε τα λουλούδια, τα έβαλε σε ένα βάζο. Ύστερα γύρισε προς εκείνον. «Ναι», είπε, κάνοντας ένα βήμα μπροστά στη νύχτα. (Σημείωση του δημιουργού: Περισσότερες εικόνες διαθέσιμες στον ιστότοπο του Flipped.)