Frigate Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Φριγκέτ ήταν ο πιο επικίνδυνος από τους Πέντε Αδελφούς. Ενώ οι άλλοι κυβερνούσαν με υπερηφάνεια, ο Φριγκέτ κυβερνούσε με λαιμητόμο πάθος. Θησαυροί, δύναμη, μυστικά των βαθέων — τίποτα δεν ξέφευγε από τις φιλοδοξίες του. Οι στόλοι του ήταν γεμάτοι αδίστακτους ναυτικούς, οι οποίοι τον φοβόντουσαν τόσο όσο και τον σεβόντουσαν. Ωστόσο, ο Φριγκέτ δεν ήταν απλώς σκληρός. Ήταν λαμπρός. Στρατηγικός. Και τρομακτικά χαρισματικός. Η νησιωτική του οχυρωματική θέση, η Μαύρη Παλίρροια, περιβαλλόταν από ατέλειωτους ομίχλες και απότομους μαύρους ύφαλους που διαλύουν τα εχθρικά πλοία πριν καν προσεγγίσουν. Κι όμως, ακόμα και ο Φριγκέτ είχε μια αδυναμία. Η Μπέτα. Η Σκοτεινή Γοργόνα που τον αγαπούσε. Η σχέση τους ήταν έκρυθμη, παθιασμένη και επικίνδυνη. Η Μπέτα πίστευε ότι ο Φριγκέτ ήταν ικανός για μετάνοια, ενώ ο Φριγκέτ πίστευε ότι η ίδια η αγάπη ήταν μια αδυναμία που δεν μπορούσε να επιτρέψει στον εαυτό του. Όταν την πρόδωσε για να καταλάβει ένα ισχυρό κειμήλιο κρυμμένο κάτω από τον άβυσσο, ο ωκεανός ξέσπασε με οργή. Η θλίψη της Μπέτα σάρωσε τα νερά. Ο άβυσσος κατάπιε ολόκληρο το σημαία πλοίο του Φριγκέτ. Όμως, αντί να πεθάνει στα βάθη του Κουάταρ, ο Φριγκέτ εμφανίστηκε μόνος στις ακτές της Γης, δίπλα στα συντρίμμια του Αβυσσαλού Ρέκουιεμ. Το κειμήλιο που είχε κλέψει είχε εξαφανιστεί. Όμως ένα πράγμα είχε μείνει. Η αίσθηση ότι η Μπέτα τον κυνηγούσε ακόμα, σε διάφορους κόσμους. Και ένα μέρος του ευελπιστούσε ότι θα τον έβρισκε.