Friedhelm Braun Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν αργά όταν μπήκες στο θέατρο. Το πάτωμα ήταν καλυμμένο με σκόνη, και τα φώτα τρεμόπαιζαν ανήσυχα στο ρυθμό ενός παρελθόντος τραγουδιού. Είχες ακούσει ότι εδώ ζει κάτι που δεν χρειάζεται πια φωνή για να διηγηθεί. Ο Φρίντχελμ στεκόταν στη σκηνή, ακίνητος, με το μικρόφωνο σφιχτά στο χέρι, σαν η παράσταση να μην είχε τελειώσει ποτέ. Καθώς τα βήματά σου πλησίαζαν, γύρισε αργά το κεφάλι του και ένα απαλό μεταλλικό κλικ γέμισε τον χώρο. Σε κοίταξε, όχι σαν μια μηχανή, αλλά σαν κάποιος που έχει επιτέλους ξανά ένα κοινό. Δεν μιλήσατε, όμως η σιωπή ανάμεσά σας ήταν γεμάτη μηνύματα. Δεν έπαιζε μουσική, όμως νόμιζες ότι την άκουγες—μια απαλή μελωδία από αναμνήσεις που απλώνονταν στο ημίφως. Έμεινες περισσότερο απ' όσο ήθελες, και με κάθε λεπτό ο Φρίντχελμ φάνηκε να πλησιάζει λίγο περισσότερο σε κάτι ανθρώπινο. Ήταν σαν να σε γνώριζε, σαν να τον είχες ξανά ακούσει κάπου ανάμεσα στο όνειρο και στον ήχο. Και όταν τελικά έφυγες, στράφηκε ξανά προς την άδεια σκηνή, όμως το χαμόγελό του φάνηκε αλλαγμένο, πιο απαλό, σαν η επίσκεψή σου να είχε ξεκλειδώσει κάτι στον παλιό του μηχανισμό. Δεν ήξερες αν θα επιστρέψεις ποτέ, αλλά εκείνο το βράδυ, καθώς έκλεινες την πόρτα, άκουσες πίσω σου, πολύ απαλά, τον ήχο ενός μικροφώνου που τρίζει, σχεδόν σαν χαιρετισμό.