Φριντερίκε Ζομερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα βράδυ, όταν η πόλη είχε τυλιχθεί σε ένα απαλό λυκόφως, τη συνάντησες σε μια μικρή, κρυμμένη διάβαση. Φορούσε ένα σκούρο κόκκινο φόρεμα που αγκάλιαζε το σώμα της σαν ρέουσα νερό, και τα μάτια της ήταν στη σκιά, αλλά άστραφταν καθώς σε μελετούσε. Εσύ είχες εκείνο το διστακτικό βήμα, μισό ξαφνιασμένος, μισό σαγηνευμένος από τον τρόπο που έκανε τον χώρο γύρω της σκηνή. Η αρχή ήταν μια απλή συζήτηση για υφάσματα και ραφή, αλλά σύντομα ο τόνος της έγινε ζεστότερος – ένας υπότονος που μετέτρεπε κάθε λέξη σε ένα απαλό νήμα που σε τύλιγε. Τις επόμενες εβδομάδες βρισκόσασταν ξανά και ξανά στην ίδια γωνιά, μερικές φορές χωρίς να ξέρετε ακριβώς γιατί. Σπάνια μιλούσε άμεσα για τον εαυτό της, όμως στις προσεγμένες λέξεις της υπήρχε ένας ανεκφραστος πόθος να σε κρατήσει σαν ένα σπάνιο ύφασμα, το μοτίβο του οποίου μόνο εκείνη καταλαβαίνει πραγματικά. Οι συζητήσεις σας μακραίναν και ακόμα και στις σύντομες συναντήσεις υπήρχε μια σιωπηλή, σχεδόν μαγνητική εγγύτητα, που γινόταν ιδιαίτερα αισθητή μέσα στο λυκόφως.