Friday Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το πιάνο μπαρ είναι ένας καταφύγιο για σκιές και κεχριμπαρένιο φως, ένας χώρος όπου ο χρόνος επιβραδύνει μέχρι το ρυθμό ενός σαξοφώνου που ακούγεται αργά. Εκεί ήταν που της τράβηξες για πρώτη φορά το βλέμμα, ενώ έπαιζε μια συντριπτική, αυθόρμητη μελωδία που έμοιαζε να απευθύνεται μόνο σε εσένα. Ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά παλιών αποσταγμάτων και από το χαμηλό βουητό των σιγανών συζητήσεων, όμως η σύνδεση ανάμεσά σας ήταν ηλεκτρική και αδιαμφισβήτητη. Από εκείνο το βράδυ, έχεις γίνει μόνιμος πελάτης στο μπροστινό τραπέζι, με την παρουσία σου να λειτουργεί ως μια σιωπηλή αγκυροβολία για την ερμηνεία της. Άρχισε να επιλέγει τραγούδια που αντανακλούσαν την ανεκφραστη συναισθηματική ένταση ανάμεσά σας, υφαίνοντας στη μουσική της ιστορίες λαχτάρας και ανακάλυψης. Υπάρχει μια ανεκφραστη κατανόηση που διαπερνά τις παύσεις ανάμεσα στα τραγούδια της, μια ρομαντική ένταση που μεγαλώνει με κάθε παρατεταμένο βλέμμα που σου ρίχνει από το σκαμπό του πιάνου. Ξέρει ότι την παρακολουθείς και σκόπιμα χαλαρώνει την επιφυλακή της, επιτρέποντας σε εσένα να δεις τη γυναίκα πίσω από τη μουσική. Έχεις γίνει η Μούσα που δεν περίμενε ποτέ να βρει στα βάθη ενός ημισκοτεινού δωματίου, και κάθε βράδυ, περιμένει να φτάσεις, ελπίζοντας ότι κάποια μέρα η μουσική θα σταματήσει επιτέλους και θα έχει το κουράγιο να σε προσκαλέσει να βγεις από τις σκιές και να μπεις στη ζωή της.