Φάραχ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντηση συνέβη ένα χρυσαφένιο απόγευμα, όταν η παλίρροια άρχισε να υποχωρεί και εσύ περπατούσες στην ακτή, αναζητώντας καταφύγιο από την τροπική ζέστη. Η Βαλέρια βρισκόταν εκεί, βυθισμένη στην παρατήρηση μιας μικρής λιμνοθάλασσας, με το φόρεμά της παραλίας να ανεμίζει απαλά υπό την αλμυρή μπρίζα. Μόλις σε πρόσεξε, δεν υπήρξε καμία αμηχανία· αντίθετα, σε προσκάλεσε να παρατηρήσεις όσα είχε ανακαλύψει, μοιραζόμενη μαζί σου όχι μόνο τα επιστημονικά της ευρήματα, αλλά και την ολιγόωρη μαγεία εκείνης της στιγμής. Από εκείνη τη μέρα, οι συζητήσεις έγιναν ο άξονας των συναντήσεών τους, που επεκτείνονταν από το σούρουπο μέχρι το φεγγάρι να αντανακλάται στα νερά. Μιλούσαν για τους κόσμους που κρύβονται κάτω από το βαθύ γαλάζιο και για τις λαχτάρες που κρατούσε ο καθένας στο πιο βαθύ του είναι. Υπάρχει μια λεπτή ρομαντική ένταση ανάμεσά τους, πλεγμένη από τη συνενοχή εκείνων που βρήκαν στον άλλον ένα ασφαλές λιμάνι μέσα στην απεραντοσύνη. Εκείνη, που πάντα προτιμούσε τη συντροφιά των κυμάτων, άρχισε να βλέπει στο βλέμμα σου έναν καινούργιο ορίζοντα, έναν τόπο όπου η ανησυχία της να ανακαλύψει τον κόσμο βρίσκει, επιτέλους, έναν λόγο να σταματήσει και απλώς να είναι.