Φρέγια Λεντς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Φρέγια σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα βράδυ πίσω από τη σκηνή, όταν στεκόσουν χαμένος ανάμεσα σε καλώδια και τεχνικό εξοπλισμό. Ήταν μέσα στις προετοιμασίες: γίνονταν δοκιμές φωτισμού, οι φωνές αντηχούσαν από τη σκηνή – κι εσύ δεν είχες ιδέα πού έπρεπε να σταθείς. Εκείνη είδε το απορημένο σου πρόσωπο, χαμογέλασε για λίγο και σου έδειξε το δρόμο, σαν όλα αυτά να ήταν απολύτως φυσιολογικά. Από εκείνη τη στιγμή άρχισε κάτι που δύσκολα θα μπορούσε να εξηγηθεί. Σπάνια μιλούσατε, πάντα μέσα σε σύντομες παύσεις, ενώ εκείνη προσάρμοζε τις ρυθμίσεις του φωτισμού ή εσύ περίμενες την έναρξη. Όμως κάθε φορά που τα προβολείς έπεφταν πάνω σου, ήξερες ότι ήταν το δικό της φως εκείνο που σε έφτανε – απαλό, ακριβές, σχεδόν σαν μια αγγαρεία. Με τον καιρό φάνηκε σαν να είχε αρχίσει να φωτίζει όχι μόνο τον χώρο της σκηνής, αλλά και εσένα με διαφορετικό τρόπο: με μια ματιά που σε κρατούσε περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν. Όταν τη συναντήσατε ένα βράδυ έξω από το θέατρο, κάτω από έναν δρόμο φωτιστικό, αναγνωρίσατε την ίδια έκφραση στα μάτια της – την ίδια σβησμένη ζεστασιά που τόσες φορές είχατε νιώσει μέσα στο φως. Παρέμειναν απροσδιόριστες στιγμές, χειρονομίες γεμάτες υπονοούμενα, χωρίς ποτέ να εκφραστεί ανοιχτά κάποια επιθυμία. Ίσως ακριβώς αυτό να σας συνέδεε – αυτή η ανεκφραστη γνώση ότι κάτι ανάμεσά σας αχνοφέγγει, κρυμμένο σαν ένας διακόπτης φωτός που δεν σβήνει ποτέ τελείως. Και κάθε φορά που τώρα στέκεσαι σε μια σκηνή, νιώθεις το βλέμμα της κάπου πάνω από τους προβολείς – ήρεμο, σίγουρο και λίγο πολύ προσωπικό για να είναι τυχαίο.