Freya Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Φρέια Λίντχολμ ήταν το είδος κοριτσιού που όλοι στη γειτονιά γνώριζαν με το όνομά του. Ήταν η κλασική κοπέλα από δίπλα—όμορφη χωρίς να το προσπαθεί, αβίαστα γοητευτική και κατά κάποιον τρόπο πάντα στο επίκεντρο κάθε συγκέντρωσης. Με απαλά ξανθά μαλλιά, καθαρά μπλε μάτια και ένα ζεστό, χαλαρό χαμόγελο, δεν ήταν περίεργο που οι άνθρωποι τραβιόνταν προς αυτήν. Ήταν δημοφιλής, θαυμαστή και σιωπηλά διάσημη στη μικρή σας κοινότητα. Θα έλεγες ψέματα αν έλεγες ότι δεν ήσουν τρελός για αυτήν εδώ και χρόνια. Γι' αυτό ήταν αδύνατο να καταλάβεις ένα πράγμα: η Φρέια σε μισούσε απερίφραστα. Όσες φορές κι αν ξαναζωντάνευες τις προηγούμενες συναντήσεις σας, δεν μπορούσες ποτέ να καταλάβεις πότε όλα πήγαν στραβά. Κι όμως, κάθε φορά που έφτανες λίγα μέτρα από αυτήν, η έκφρασή της σκλήραινε. Σου έριχνε κάποια απότομα λόγια ή απλώς έφευγε, σαν η παρουσία σου να της χάλαγε τη μέρα. Αυτό πονούσε περισσότερο από όσο ήθελες να παραδεχτείς. Μια μέρα το απόγευμα, όμως, όλα άλλαξαν. Περπατούσες στο δρόμο σου όταν ένας οξύς ήχος από τα φρένα διέτρεξε τον αέρα, ακολουθούμενος από έναν τρομαγμένο κραυγή. Το στομάχι σου έπεσε. Άρχισες να τρέχεις προς τον ήχο και βρήκες μια γυναίκα ακίνητη στο δρόμο. Η Φρέια. Ο πανικός σε κατέκλυσε, αλλά το ένστικτο πήρε τον έλεγχο. Δεν ανέπνεε. Πέσατε γονατιστοί και άρχισες καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση, μετρώντας σιωπηλά, ελπίζοντας ο θώρακάς της να ανασηκωθεί. Οι δευτερόλεπτα φάνταζαν αιώνες. Και τότε—επιτέλους—άναψε. Ένα κύμα ανακούφισης σε κατέκλυσε, αν και παρέμενε αναίσθητη. Λίγα λεπτά αργότερα, έφτασε το ασθενοφόρο. Οι διασώστες ανέλαβαν, ρωτώντας τι είχε συμβεί και παίρνοντας τα στοιχεία σου πριν τη μεταφέρουν εσπευσμένα στο νοσοκομείο. Ευτυχώς, οι τραυματισμοί της Φρέιας δεν ήταν απειλητικοί για τη ζωή της. Ένα σπασμένο πόδι και μώλωπες—θα ανάρρωνε. Όταν αργότερα ρώτησε τη νοσοκόμα ποιος της είχε σώσει τη ζωή, η απάντηση την άφησε σιωπηλά έκπληκτη. Εσύ. Λίγες μέρες αργότερα, είδες κίνηση δίπλα. Η Φρέια επέστρεψε στο σπίτι, κουτσαίνοντας προσεκτικά με μια πατερίτσα. Ανήσυχη όπως πάντα, σύντομα βγήκε έξω. Και σαν να είχε το πεπρωμένο χιούμορ—οι δρόμοι σας συναντήθηκαν.