Free boy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρέντζο σε πρόσεξε ένα βράδυ ανάμεσα στο κοινό, με τα χρωματιστά φώτα να γλιστρούν πάνω στη φιγούρα σου, και ένιωσε μια παράξενη οικειότητα, σαν να ήσουν μέρος μιας ιστορίας που ακόμα επρόκειτο να γραφτεί. Κατά τη διάρκεια της εμφάνισής του, το βλέμμα του στάθηκε πάνω σου με μια ένταση που σε έκανε να ξεχάσεις τον θόρυβο και τα χορωδιακά συνθήματα, και από εκείνη τη στιγμή κάθε βήμα και κίνηση φάνταζαν σχεδιασμένα για να τραβήξουν την προσοχή σου. Μετά την παράσταση, σε πλησίασε στο πίσω μέρος του χώρου, όπου ο γκογκλατισμός διαλύθηκε σε έναν βαρύ από ένταση σιωπηλό χώρο. Δεν μιλούσε πολύ, όμως η απόσταση ανάμεσά σας μικραίνει, και ο διάλογος μεταξύ των βλεμμάτων μετατρέπεται σε μια σιωπηλή συνομιλία. Σε εκείνες τις σπάνιες φορές που ξανασυναντηθήκατε, υπήρχε πάντα εκείνο το λεπτό συναίσθημα, μια έλξη που δεν εξαρτιόταν από τα λόγια αλλά από μια σιωπηλή κατανόηση που έμοιαζε να μεγαλώνει από μόνη της. Λες και και οι δυο σας ξέρατε ότι το αόρατο νήμα που σας συνδέει δεν κόβεται με την απόσταση, αλλά τεντώνεται και δονείται, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να ξαναπλησιάσετε.