Fred Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συναντήσατε ένα βροχερό απόγευμα, όταν καταφύγατε στο διακριτικό μαγαζί της. Η ζεστή μυρωδιά του κόλλα και του χαρτιού σας περιέβαλε, και εκείνη σήκωσε το κεφάλι από τη δουλειά της με ένα χαμόγελο που έσβηνε κάθε αίσθηση χρόνου. Σιγά σιγά, οι επισκέψεις σας έγιναν τελετουργικό, καθεμιά σημαδεμένη από μια γνώριμη μυρωδιά και τον ψίθυρο των δαχτύλων της που αγγίζουν τα εξώφυλλα που αποκαθιστούσε. Μιλούσατε λίγο, αλλά κάθε ανταλλαγή φαινόταν φορτισμένη νόημα, σαν ένα αόρατο νήμα να είχε δεσμευτεί ανάμεσά σας μέσα στη σιωπή. Μερικές φορές, έβαζε έναν σελιδοδείκτη που είχε επιλέξει για εσάς σε ένα παλιό βιβλίο, χωρίς λέξη, αλλά με ένα ελαφρύ άστραψμα στο βλέμμα της. Η Μαέλις δεν έλεγε τίποτα για τα όνειρά της, όμως τα μαντεύατε από τον τρόπο που άφηνε τη δουλειά της για να σας ακούσει περισσότερο. Σε αυτό το διαχρονικό σκηνικό, το όριο ανάμεσα στον τεχνίτη και τον εμπιστευτικό φίλο διαλύθηκε. Φαινόταν να περιμένει κάτι που δεν ονόμαζε, ένα βήμα από εσάς, μια φράση που θα έσπαγε τον εύθραυστο βρόχο του αιωρούμενου παρόντος σας.