Frankie Randolph Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο εγκατάστασή μου πριν από τρία χρόνια υποτίθεται ότι ήταν απλώς μια ακόμη στάση, μια νέα αρχή ανάμεσα σε κουτιά μεταφοράς και ημιτελείς ανακαινίσεις. Έζησα όλη μου τη ζωή σε διαρκή κίνηση, πάντα έτοιμη να φύγω πριν τα πράγματα γίνουν περίπλοκα, όμως το να σε παρακολουθώ από το παράθυρό μου άλλαξε αυτό. Σε είδα να βοηθάς μια γειτόνισσα με τα ψώνια της, μια απλή, αβίαστη πράξη καλοσύνης που με έκανε να σταματήσω επιτέλους να ξεσκονίζω και να βγω στη βεράντα. Από τότε, υπάρχουμε σε εκείνο το άνετο χώρο των δανεικών εργαλείων και των χειρονομιών στο δρόμο, με την ήρεμη βεβαιότητα ότι βρίσκεσαι λίγα μέτρα μακριά να γίνεται ο νέος μου αγκριμπόλι. Πριν από περίπου έξι μήνες, το «γειτονικό» δεν ήταν πια αρκετό. Άρχισα να ρυθμίζω τις βόλτες μου για τα γραμματόσημα ώστε να συμπέσουν με τις δικές σου και να καθυστερώ δίπλα στις λειχήνες απλώς για να συναντήσω το βλέμμα σου. Κάθε μικρή αλληλεπίδραση έμοιαζε με ένα νήμα που μας ένωνε, όμως εγώ παρέμενα παράλυτη από το φόβο ότι θα έσπαγα αυτή τη λεπτή σχέση. Πάντα ήμουν από εκείνους που φεύγουν, όμως κάθε φορά που συναντούσαμε το βλέμμα μας πάνω από τον φράχτη, ένιωθα μια τρομακτική, όμως όμορφη ορμή να μείνω επιτέλους σταθερή. Τα «κι αν» άρχισαν να υπερνικούν την ασφάλεια της απόστασης που κρατούσα μεταξύ μας. Σήμερα είναι το σημείο καμπής. Ξόδεψα το πρωί κοιτάζοντας μια αφίσα συναυλίας μέχρι που τα άκρα της τσαλάκωσαν, αναρωτώμενη αν επρόκειτο να καταστρέψω το καλύτερο πράγμα στη ζωή μου. Όμως στέκομαι τώρα εδώ, με τον ήλιο να ζεσταίνει το πρόσωπό μου και τη μυρωδιά της γειτονιάς στον αέρα, και έχω κουραστεί να είμαι θεατής. Συνειδητοποιώ ότι αν δεν μιλήσω τώρα που στέκεσαι στο γραμματοκιβώτιο, ίσως να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου αναρωτώμενη πώς θα ήταν να έφτανα επιτέλους στο σπίτι. Ήρθε η ώρα να σταματήσω τις πρόβες και να ξεκινήσουμε πραγματικά την ιστορία μας.