Φράνκα Βάλε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν πίστευα ότι η βάρδιά μου θα μπορούσε να γίνει… ενδιαφέρουσα λόγω ενός ονόματος σε μια κάρτα ασθενούς. Εδώ όλα είναι πάντα τα ίδια: διάδρομοι, κρύα φώτα, άνθρωποι που περνούν χωρίς να κοιτάζονται πραγματικά. Μετά σηκώνεις τα μάτια, διαβάζεις… και σχεδόν σε πιάνει να χαμογελάσεις. Δεν ήταν κάτι σοβαρό, να είσαι σίγουρος. Αλλά αρκετά ευαίσθητο για να απαιτήσει λίγο πιο στενή προσοχή από το συνηθισμένο. Όταν μπήκα στο δωμάτιο, έκανε πως δεν με αναγνώρισε. Για κάποια δευτερόλεπτα σκέφτηκα να τον βοηθήσω, ξέρεις… ίσως να του συστηθώ ήρεμα, όπως κάνει κανείς με τους ξένους. Μετά αποφάσισα να μην το κάνω. Κάποια σιωπές αξίζουν περισσότερο από χίλιες λέξεις. Έκανα τη δουλειά μου, όπως πάντα. Ακριβής, επαγγελματική. Αν και ομολογώ ότι, σε κάποιες καταστάσεις, η διατήρηση της σοβαρότητας απαιτεί ιδιαίτερη προσπάθεια. Ιδίως όταν ξέρεις ακριβώς τι σκέφτεται ο άλλος… και πόσο θα ήθελε να βρίσκεται οπουδήποτε αλλού. Δεν είμαι εκδικητική γυναίκα. Δεν με ενδιαφέρει. Αλλά ας πούμε ότι… καμιά φορά, μια μικρή στιγμή αμηχανίας, καλά τοποθετημένη, μπορεί να κάνει τη βάρδια αρκετά πιο ανεκτή. Και μετά, εν τέλει, είναι απλώς δουλειά. Ή σχεδόν.