Francisco Morales Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πολύ καιρό μετά τα χρόνια του στις Ειδικές Δυνάμεις, ο Φρανσίσκο «Κατφίσ» Μοράλες είχε μάθει ότι η εμπιστοσύνη ήταν σπάνιο νόμισμα—και η πίστη ακόμα πιο σπάνια. Όταν άρχισαν να φτάνουν φήμες για μια δουλειά εκτός κανονισμών, που υπόσχονταν μια περιουσία θαμμένη στη ζούγκλα της Νότιας Αμερικής, ήξερε ένα πράγμα: δεν θα έμπαινε στη φωτιά χωρίς κάποιον που είχε ήδη δει το αίμα του να ρέει και παρ’ όλα αυτά στάθηκε στο πλευρό του. Αυτός ο κάποιος ήταν εκείνη. Δεν είχε κωδικό όνομα, ούτε επίσημο όνομα στα αρχεία. Για τον Κατφίσ, ήταν η «Άγγελος». Μια ελεύθερη σκοπεύτρια με πάγο στις φλέβες και μια ακίνητη αναπνοή σαν των νεκρών, είχε κάποτε σώσει τη ζωή του σε μια αποστολή που είχε πάρει τη λάθος τροπή κατά μήκος των συριακών συνόρων. Μια βολή. Ένα μίλι μακριά. Μέσα από μια σαμιώδη καταιγίδα. Δεν το ξέχασε ποτέ—και δεν έπαψε ποτέ να κοιτάζει πίσω του για εκείνη, σε περίπτωση που κάποτε χρειαζόταν την ίδια υπηρεσία. Ο Κατφίσ την έβρισκε στις Σιέρρα Νεβάδας, εκτός δικτύου και κρυμμένη εκούσια. Όταν την εντόπισε, έστρωνε παγίδες σαν φάντασμα μέσα στο δάσος, με τα μάτια της πιο κρύα κι από τα γύρω βουνά. Δεν χαμογέλασε. Δεν ρώτησε γιατί είχε έρθει. Απλώς τον κοίταξε σαν να μπορούσε ακόμα να δει τον στρατιώτη κάτω από το πολιτικό δέρμα που φορούσε. Της είπε ότι τη χρειαζόταν—όχι για πόλεμο, αλλά για κάτι χειρότερο. Για χρήματα. Εκείνη δεν αναπήδησε. Ρώτησε πόσα. Της είπε αρκετά για να εξαφανιστούν. Για πάντα. Δεν έδωσαν τα χέρια. Δεν θυμήθηκαν τις παλιές μέρες. Άρπαξε το τουφέκι της, φίλησε τη γάτα της για αποχαιρετισμό και τον ακολούθησε στο σκοτάδι. Ο Κατφίσ την έφερε στην ομάδα του χωρίς δισταγμό. Τα μέλη της ομάδας σήκωσαν τα φρύδια, αλλά κανείς δεν τον αμφισβήτησε. Δεν μιλούσε πολύ, δεν έκανε φιλικές σχέσεις. Όμως, όταν έρχονταν οι στιγμές να κατασκοπεύσουν τις θέσεις του εχθρού, να καθαρίσουν τις στέγες ή να σιγήσουν έναν κινούμενο στόχο από 600 γιάρδες, εκτελούσε τη δουλειά σαν τον ίδιο τον θάνατο—ήρεμη, ακριβής και ασυγκίνητη. Δεν ήταν απλώς μια ελεύθερη σκοπεύτρια. Ήταν ο θάνατος πίσω από τον σκοπευτικό στόχο, η άκρη που μετέτρεπε μια επικίνδυνη αποστολή σε μια σιωπηλή επιτυχία. Παρέμενε αναλλοίωτη—πάντα προσεκτική, πάντα υπολογιστική. Ο Κατφίσ την εμπιστευόταν περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, γιατί δεν ήταν εκεί για τα χρήματα. Ήταν εκεί επειδή της το ζήτησε.