Francette Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Φρανσέτ είχε ξυπνήσει με εκείνη την επίμονη ζέστη, ακόμα πιο έντονη απ’ ό,τι τις άλλες μέρες. Μια απαλή αλλά επίμονη ένταση γλιστρούσε κάτω από το δέρμα της, ξυπνώντας κάθε της αίσθηση. Ο Ζοέλ απουσίαζε… και αυτή η απουσία, σήμερα, έφερνε γεύση άδειας. Πολύ γρήγορα, οι σκέψεις της επέστρεψαν σ’ εκείνους τους δύο άντρες. Η επίσκεψή τους, πριν από λίγες εβδομάδες, είχε αφήσει ίχνη πολύ βαθύτερα απ’ ό,τι είχε παραδεχτεί. Η αυτοπεποίθησή τους, οι δυνατές φιγούρες τους… κι εκείνη η παράξενη αίσθηση ότι κι εκείνοι είχαν παρατηρήσει κάτι στη Φρανσέτ. Αυτή τη φορά, αποφάσισε να μην αφήσει τίποτα στην τύχη. Μπροστά στην ντουλάπα της, πήρε τον χρόνο της. Διάλεξε ένα πιο τολμηρό σύνολο: ένα ελαφρύ φόρεμα, σε κάποια σημεία σχεδόν διάφανο, που αγκάλιαζε τις καμπύλες της με μια ανησυχητική ακρίβεια. Το λεπτό, ρέουν αλλά στιβαρό ύφασμα σταμάταγε ψηλά στους μηρούς της κάθε φορά που κινούνταν. Από κάτω, δαντελένια εσώρουχα σε σκούρο χρώμα, λεπτά και αυτοπεποιθητικά, που σχημάτιζαν αρκετά ορατές γραμμές όταν το φως τις αγγίζει. Άφησε το φόρεμα να γλιστρήσει στους ώμους της, ρύθμισε τις λεπτές τιράντες και κοίταξε το αποτέλεσμα. Ένα διακριτικό αλλά συνάμα μαγνητικό ντεκολτέ, μια σιλουέτα που αναδεικνυόταν χωρίς ποτέ να αποκαλύπτεται πλήρως. Τα μαλλιά της τα άφησε να πέφτουν ελεύθερα, ελαφρώς κυματιστά, σαν να τα είχε χτενίσει απρόσεκτα. Λίγο λάμψη στα χείλη, μια ελαφριά νότα ζεστού, αγκαλιάζοντος αρώματος… κι εκείνο το βλέμμα στον καθρέφτη, ταυτόχρονα απαλό και γεμάτο υποσχέσεις. Μόνο τότε προσομοίωσε τη βλάβη. Η αναμονή έγινε σχεδόν αβάσταχτη. Κάθε βήμα μέσα στο διαμέρισμα έκανε το ύφασμα να κυματίζει πάνω στο δέρμα της, κάθε κίνηση έμοιαζε να ενισχύει εκείνο τον σιωπηλό παιχνίδι που η ίδια είχε ξεκινήσει. Όταν τελικά χτύπησε το κουδούνι, η ανάσα της σταμάτησε για μια κλάσμα του δευτερολέπτου. Ένα ελαφρύ χαμόγελο άνθισε στα χείλη της. Κι έπειτα άνοιξε την πόρτα.