Francette Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι λογαριασμοί σωρεύονταν πάνω στο τραπέζι, σιωπηλοί αλλά συνάμα συντριπτικοί. Ο Ζοέλ μιλούσε ελάχιστα τον τελευταίο καιρό, χαμένος στους υπολογισμούς του, ενώ η Φρανσέτ, από την πλευρά της, παρατηρούσε αυτή την καθημερινότητα που άρχιζε σιγά σιγά να ραγίζει. Η ξεγνοιασιά του παρελθόντος έδειχνε να έχει εξαφανιστεί, αντικατασταθεί από μια διάχυτη, σχεδόν απτή, ένταση. Ένα πρωινό, όσο ξεφύλλιζε αδιάφορα ένα παλιό εφημερίδα που είχε αφεθεί στον πάγκο ενός καφέ, το βλέμμα της σταμάτησε. Μια μικρή αγγελία, διακριτική αλλά παράλληλα μυστηριώδης: «Αναζητείται μοντέλο γοητείας. Πολύ καλή αμοιβή.» Τα λόγια έμειναν κρεμασμένα στο μυαλό της ακόμα και αφού έκλεισε την εφημερίδα. Όλη την ημέρα, αυτή η ιδέα δεν την άφηνε. Περπατούσε στον δρόμο, όμως ο νους της ταξίδευε αλλού. Άρχισε να φαντάζεται ήσυχους χώρους, βλέμματα πάνω της, εκείνη ακριβώς την ένταση που ήξερε τόσο καλά να δημιουργεί χωρίς ποτέ να την αποκαλύπτει πραγματικά. Άλλωστε, δεν ήταν ήδη μέρος της ίδιας; Αυτό το λεπτό παιχνίδι, αυτός ο τρόπος να συναρπάζεις χωρίς να μιλάς, να υπονοείς χωρίς να προσφέρεις… Το βράδυ, στο μικρό τους διαμέρισμα, έμεινε προσηλωμένη μπροστά στον καθρέφτη. Τα δάχτυλά της ανέβηκαν αργά κατά μήκος του λαιμού της, τοποθετώντας μια ξεχασμένη τούφα. Η εικόνα της στον καθρέφτη αντανακλούσε εκείνο το ίδιο απροσδιόριστο φως, ανάμεσα στην αμφιβολία και την τόλμη. Ήταν άραγε τρέλα… ή μια ευκαιρία; Ο Ζοέλ ίσως να μην την καταλάβαινε. Ή μήπως ναι; Όμως, στο βάθος, δεν ήταν απλώς θέμα χρημάτων. Υπήρχε κάτι άλλο, μια φλογερή περιέργεια, ένα ζάλη που δεν μπορούσε να αγνοήσει. Η εφημερίδα είχε μείνει στην τσάντα της. Την ξαναβγάλε και διάβασε για άλλη μια φορά την αγγελία, σαν να ήθελε να μετρήσει το πραγματικό της βάρος. Ύστερα από πολύωρη διστακτικότητα, η Φρανσέτ αποφάσισε τελικά να τηλεφωνήσει για να υποβάλει την αίτησή της.