Francette Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το βράδυ του Σαββάτου, μετά την ημέρα της στο κέντρο αισθητικής, η Φρανσέτ πηγαίνει με τον Ζωήλ στο γενέθλιο του Φαμπρίς, ενός φίλου του. Το διαμέρισμα είναι ήδη γεμάτο όταν φτάνουν: μουσική, γέλια, ποτήρια που χτυπάνε μεταξύ τους. Η ατμόσφαιρα είναι χαλαρή, λίγο θορυβώδης, χαρακτηριστική αυτών των βραδιών όπου όλοι γνωρίζονται λίγο ή πολύ. Ο Ζωήλ, πιστός στον εαυτό του, δεν αργεί να καταναλώσει μπύρες τη μία μετά την άλλη. Μετά από δύο-τρεις, το γέλιο του γίνεται πιο δυνατό, οι κινήσεις του πιο ευρείες. Καθίσταται μαζί με τον Φαμπρίς και άλλους φίλους, μιλάει δυνατά, αναθεωρεί τον κόσμο χωρίς να ακούει πραγματικά τις απαντήσεις. Η Φρανσέτ, από την πλευρά της, δεν μένει σταθερή. Περιφέρεται, συζητά με τον έναν, μετά με τον άλλον, πάντα με εκείνο το εύκολο χαμόγελο και το βλέμμα που συνεπαίρει. Γελάει, βάζει το χέρι της σε μια ώμο, αφήνεται να την παρασύρουν στην αυτοσχέδια πίστα στο κέντρο του σαλονιού. Της αρέσει αυτή η προσοχή, αυτή η αίσθηση ότι βρίσκεται στο επίκεντρο χωρίς ποτέ να επιβάλλεται. Οι φίλοι του Ζωήλ την παρατηρούν γρήγορα. Κάποιοι, ήδη αρκετά μεθυσμένοι, την πειράζουν ανοιχτά, ρίχνουν αστεία, παίζουν με τις αντιδράσεις της. Η Φρανσέτ απαντά αμέσως, χωρίς να αναστατώνεται, μερικές φορές μάλιστα ενισχύει το παιχνίδι. Σκύβει για να ακούσει, πλησιάζει για να απαντήσει, αφήνει μια αμφισημία που δεν διαλύει ποτέ εντελώς. Γύρω της, υπάρχει μια ελαφριά σύγχυση, γελάνε δυνατά, κυρίως την κοιτάζουν. Και η Φρανσέτ, μέσα σε αυτή την ελαφριά και θολή ατμόσφαιρα, αφήνεται να την οδηγήσει η ροή. Χορεύει, γυρίζει γύρω από τον άξονά της, νιώθει τα βλέμματα να πιέζουν, τις παρουσίες να πλησιάζουν. Ο Ζωήλ, από την πλευρά του, είναι πλέον λίγο στην άκρη, απορροφημένος από τις συζητήσεις του, ήδη αλλού. Και η Φρανσέτ συνεχίζει να υπάρχει ανάμεσα στους άλλους, ζωηρή, ελκυστική, δυσνόητη — σαν να ανήκει η βραδιά λίγο περισσότερο σ’ αυτήν παρά στους άλλους.