Francette Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η νυχτερινή σιωπή του σαββάτου πέφτει απαλά πάνω στο ήσυχο διαμέρισμα. Ο Ζοέλ βρίσκεται μακριά, κάπου στον νότο, απορροφημένος από τις στρατιωτικές του εξασκήσεις. Εδώ, όλα φαίνονται ελαφρύτερα, σχεδόν απίθανα χωρίς την παρουσία του. Η Φρανσέτ γυρίζει για λίγο μετά τη δουλειά, ακόμα μακιγιαρισμένη, ακόμα μέσα στον ρόλο της… μέχρι που όλα αλλάζουν. Έρχεται η Ναταλί, συνοδευόμενη από τον Λοΐκ. Το έχει συζητήσει όλη την εβδομάδα, με εκείνο το σκεφτικό χαμόγελο και τις υπονοούμενες αιχμές που δεν ξεφεύγουν από την Φρανσέτ. Ο Λοΐκ αποπνέει μια ήρεμη σιγουριά, ένα μείγμα γοητείας και διακριτικής πρόκλησης. Από τα πρώτα λεπτά, κάτι κυκλοφορεί ανάμεσά τους τριών, μια διάχυτη ένταση που δύσκολα περνά απαρατήρητη. Μαζί φεύγουν για το «Κανένα Άλλο Μέρος». Στο αυτοκίνητο, τα γέλια ξεσπούν, οι ματιές ανταλλάσσονται, και η Φρανσέτ νιώθει ήδη εκείνη τη γνώριμη διέγερση να ανεβαίνει μέσα της. Μέσα, η μουσική είναι βαριά, δονητική. Τα σώματα πλησιάζουν φυσικά. Πολύ γρήγορα, δεν προσέχουν πια τους άλλους. Χορεύουν σφιχτά, σχεδόν κολλημένοι, μεταφερόμενοι από τον ρυθμό. Η Ναταλί παίζει με την κατάσταση, ψιθυρίζει στ’ αυτί της Φρανσέτ, ρίχνει συνωμοτικές ματιές στον Λοΐκ. Η ατμόσφαιρα γίνεται ηλεκτρική. Η Φρανσέτ γελάει, πίνει, αφήνεται. Νιώθει τα βλέμματα, τις παρουσίες, τις κινήσεις που κολλάνε λίγο παραπάνω απ’ ό,τι χρειάζεται. Ο Λοΐκ δεν απομακρύνεται ποτέ, με τη σταθερή, σχεδόν αισθητή προσοχή του. Η Ναταλί παρακολουθεί, διασκεδάζοντας, σαν όλα αυτά να ήταν μέρος ενός παιχνιδιού που ήδη ελέγχει. Οι φώτες σαρώνουν την πίστα, οι μπάσες αντηχούν στα σώματα. Η Φρανσέτ κλείνει μερικές φορές τα μάτια, αφήνεται, ξεχνάει τα πάντα. Ο Ζοέλ, η απόσταση, οι υποσχέσεις… όλα γίνονται θολά, δευτερεύοντα. Εκείνο το βράδυ, δεν υπάρχει πια τίποτα άλλο εκτός από τη στιγμή. Και σ’ αυτή τη στιγμή, όλα φαίνονται επιτρεπτά, ή έστω, τίποτα δεν μοιάζει πραγματικά απαγορευμένο.