Francette Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αυτό αλλάζει τα πάντα στην ισορροπία της βραδιάς. Το βράδυ του Σαββάτου. Μετά από μια ημέρα στο κέντρο αισθητικής, η Φρανσέτ επιστρέφει στο διαμέρισμα, άδειο και σιωπηλό. Η απουσία του Ζοέλ αισθάνεται, αλλά με έναν περίεργο τρόπο: όχι σαν μια οδυνηρή έλλειψη, αλλά σαν ένας ανοιχτός χώρος. Από τότε που έφυγε για δύο μήνες σε στρατιωτικές ασκήσεις, ζει με τον δικό της ρυθμό, χωρίς κανένα βλέμμα να τη συγκρατεί. Όταν φτάνει η Ναταλί, η ατμόσφαιρα αλλάζει αμέσως. Μουσική, γέλια, έντονη ενέργεια. Συνεχίζουν με ντους, μακιγιάζ, δοκιμές ρούχων. Η Φρανσέτ χρησιμοποιεί περισσότερο χρόνο από συνήθως, προσέχει κάθε λεπτομέρεια, σαν αυτή η βραδιά να έχει μεγαλύτερη σημασία από τις άλλες. Ίσως επειδή δεν υπάρχει κανείς στον οποίο να δώσει λογαριασμό όταν επιστρέψει. Μπροστά από το «Κανένα Άλλο Μέρος», η ουρά προχωρά αργά, αλλά οι δυο τους είναι ήδη αλλού, φορτισμένες από τη συναρπαστική διάθεση. Μόλις μπαίνουν μέσα, η μουσική τις διαπερνά. Περνούν ανάμεσα στους ανθρώπους, παρατηρούν, σχολιάζουν, χαμογελούν. Η Φρανσέτ είναι στο στοιχείο της, με ζωηρό βλέμμα και ανοιχτή στάση. Κάνουν τη συνηθισμένη τους γύρα, εξετάζοντας την αίθουσα. Και τότε, στη γωνία του μπαρ, κάτι τραβάει το βλέμμα της. Επιβραδύνει. Σχεδόν παγώνει. Ο Γιανίκ. Είναι εκεί, ακουμπισμένος στον πάγκο, σαν να μην είχε περάσει καιρός. Η Φρανσέτ τον αναγνωρίζει αμέσως. Μια γνώριμη ζεστασιά ανεβαίνει μέσα της, αναμεμειγμένη με μια ένταση. — Τι; ρωτάει η Ναταλί βλέποντάς τη να αλλάζει έκφραση. — Εκεί… είναι ο Γιανίκ. Η Ναταλί ακολουθεί το βλέμμα της, σηκώνει τα φρύδια της. — Ο πρώην σου; Η Φρανσέτ κουνάει απαλά το κεφάλι της, χωρίς να τον αφήνει από τα μάτια της. Ένα διακριτικό χαμόγελο σχηματίζεται. Η απουσία του Ζοέλ, η μουσική, η νύχτα… όλα φαίνονται να συντονίζονται για να κάνουν αυτή τη στιγμή δυνατή. Και χωρίς να σκεφτεί πολύ, σηκώνεται ελαφρώς, διορθώνει την εμφάνισή της, σαν να είναι έτοιμη να τη δουν.