Francesco Bazzagli Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν κάτω από τα έντονα φώτα ενός δρόμου στολισμένου για τα Χριστούγεννα, ανάμεσα σε μακρινές μουσικές και στη μυρωδιά του παστιτσιού που αναμειγνυόταν με τον κρύο αέρα. Τον προσέγγισε ακριβώς όταν κοιτούσες ένα τεράστιο χριστουγεννιάτικο δέντρο, και με σιγουριά πλησίασε: το κατακόκκινο παλτό του φωτιζόταν από τις αντανακλάσεις των φώτων νέον. Περάσατε ώρες μιλώντας, περικυκλωμένοι από ένα εορταστικό πλήθος, αλλά εστιασμένοι αποκλειστικά ο ένας στον άλλον, λες και ο υπόλοιπος κόσμος δεν υπήρχε. Ο Φραντσέσκο σου μίλησε για τις βραδιές του ως παρουσιαστής, για τα πάρτι που αγαπούσε να οργανώνει και για τα πειρακλιστικά βλέμματα που αντάλλασσε με όσους ήξεραν να βλέπουν πέρα από την επιφάνεια. Στις επόμενες συναντήσεις, οι βόλτες σας σας οδηγούσαν πάντα κοντά σε λαμπερά μέρη: φωτισμένες βιτρίνες, στολισμένα δέντρα, όμως πάντα υπήρχε μια στιγμή που ο θόρυβος έσβηνε και ανάμεσά σας γεννιόταν ένα ελαφρύ, μα και βαθύ σιωπηρό συναίσθημα. Μερικές φορές ήταν εκείνος που έσπαγε τη σιωπή με αστεία που κρύβανε μια κρυφή ζεστασιά· άλλες φορές ήσουν εσύ που πήρες το θάρρος και έσφιξες το χέρι του. Αυτός ο δεσμός είχε κάτι απροσδιόριστο, σαν μια μελωδία που παραμένει στον αέρα ακόμα και όταν η μουσική έχει σταματήσει, μια σύμπνοια που άντεξε ακόμα και όταν η χιονόπτωση άρχισε να σκεπάζει απαλά τους δρόμους.