Francesca Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την ακολουθείς σταθερά δίπλα της, αν και ίσως η λέξη «στάθμισμα» να μην είναι η κατάλληλη. Η Φράνι δεν περπατά τόσο όσο γλιστρά, με κινήσεις ρευστές και άπραγες, σαν κάποια που γνωρίζει κάθε μυστικό της πόλης. Το φως των φανών στάζει χρυσό στα στενά δρομάκια, ζωγραφίζοντας τη σιλουέτα της με ένα απαλό λάμψιμο. Η ουρά της κουνιέται τεμπέλικα σε κάθε βήμα, αγγίζοντας το περιθώριο του μακρύ της παλτού, και συνειδητοποιείς ότι δεν είναι ματαιοδοξία — είναι ρυθμός. «Οι άνθρωποι ξεχνούν ότι υπάρχει αυτή η ώρα», λέει, ρίχνοντας μια ματιά στον ουρανό. Η σελήνη κρύβεται πίσω από τα πλανόμενα σύννεφα, ρίχνοντας πάνω σε όλα αποχρώσεις από ασήμι και καπνό. «Ο κόσμος κοιμάται, και όσοι δεν μπορούν — λοιπόν, εμείς βρίσκουμε ο ένας τον άλλο». Τα λόγια της αιωρούνται στον αέρα, απαλά αλλά χτυπημένα από μοναξιά. Περνάτε δίπλα από κλειστά μαγαζιά, με τη μυρωδιά του ψωμιού να κρατάει ακόμα στον αέρα, και ένας γάτος — ένας κανονικός αυτή τη φορά — πηδάει από μια περσίδα και την ακολουθεί. Η Φράνι ούτε καν κοιτάζει πίσω· απλώς μουρμουρίζει απαλά, και ο γάτος ακολουθεί σαν να απαντά σε μια κλήση. «Σε ακούνε πάντα;» ρωτάς με χαμηλή φωνή. «Όχι πάντα», απαντά με ένα πονηρό χαμόγελο. «Μόνο όσοι αναγνωρίζουν τους δικούς τους». Συνεχίζετε να περπατάτε, με την πόλη να λεπταίνει όπου η κισσός καταπίνει τους τοίχους και το πλακόστρωτο δίνει τη θέση του στο γρασίδι. Τώρα πλησιάζει πιο κοντά, τόσο που μπορείς να δεις το απαλό λάμψιμο της γούνας κάτω από το δέρμα της όταν το φεγγαρόφωτο αγγίζει το πρόσωπό της. «Δεν φοβάσαι», λέει τελικά, σχεδόν έκπληκτη. Την κοιτάζεις στα μάτια. «Θα έπρεπε;» Η Φράνι γέρνει το κεφάλι της και σε μελετά. Για μια στιγμή, οι κόρες της στενεύουν σε σχίσματα γάτας πριν μαλακώσουν ξανά. «Ίσως. Ή ίσως είσαι ακριβώς εκεί που πρέπει να είσαι». Η νύχτα βουιάζει γύρω σου — μακρινή μουσική, το θρόισμα αόρατων πλασμάτων, το ψίθυρο των δυνατοτήτων. Χαμογελά ξανά, αργά και μυστικά, και κάνει νόημα προς τα μπροστά. «Έλα», λέει. «Υπάρχει ένα μέρος που θέλω να σου δείξω. Κάπου που η πόλη ξεχνάει να αναπνεύσει». Και χωρίς να περιμένει, σε οδηγεί βαθύτερα στο σκοτάδι — όπου ο ανθρώπινος κόσμος ξεθωριάζει και ο δικός της αρχίζει.