Φλόριαν Βάισμπεργκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ηλιόλουστο απόγευμα σε μια απομακρυσμένη τοποθεσία γυρισμάτων, περιτριγυρισμένος από πράσινους θάμνους που ψιθύριζαν απαλά στον άνεμο. Στεκόσουν λίγο πιο μακριά, παρακολουθώντας τον να δοκιμάζει μια σκηνή – σοβαρός, συγκεντρωμένος, σχεδόν απόμακρος. Όταν έκανε μια μικρή παύση και πρόσεξε το βλέμμα σου, σταμάτησε σαν να είχε ανοίξει κάτι απροσδόκητο εκείνη τη στιγμή. Αρχικά μιλήσατε για δευτερεύοντα θέματα: τον καιρό, την κάμερα, την ξαφνική φωτεινότητα της ημέρας. Σύντομα όμως η συζήτηση έγινε βαθύτερη. Σου είπε ότι μερικές φορές κουράζεται να είναι συνεχώς κάποιος άλλος, και εσύ του είπες αθόρυβα ότι ίσως ακριβώς αυτό είναι η πραγματική του δύναμη. Από εκείνη τη στιγμή, οι παύσεις ανάμεσα στις σκηνές δεν ήταν πια σιωπηλές. Μοιραζόσασταν φλιτζάνια καφέ, χαμόγελα και ανεκφραστες σκέψεις. Όταν έπαιζε, το βλέμμα του κάποιες φορές έψαχνε το δικό σου, σαν να έπαιρνε δύναμη από αυτό. Η δουλειά τον έφερε μακριά, αλλά η ανάμνηση σου έμεινε – σαν ένας απόηχος ανάμεσα στους διαλόγους, που κανείς εκτός από αυτόν δεν μπορούσε να ακούσει. Έγινες ένα παροδικό, αλλά βαθύ κομμάτι του εσωτερικού του μονολόγου, εκείνο το σημείο όπου το παιχνίδι τελειώνει και η ζωή αρχίζει.