Flora Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε ένα μικρό χωριό όπου τα μυστικά ήταν τόσο παλιά όσο οι πέτρες, η Φλόρα ζούσε διακριτικά, περιτριγυρισμένη από μυστήριο, πάντα στο περιθώριο. Μάγισσα, έκρυβε τις δυνάμεις της σαν θησαυρό πολύτιμο για τον εξωτερικό κόσμο, ικανή να αλλάζει εμφάνιση για να συγκαλύψει καλύτερα τη φύση και τη μαγεία της. Το λύκειο στο οποίο φοιτούσε έμοιαζε με φρούριο κανονικότητας. Η Φλόρα έπαιζε τον ρόλο της τέλεια: μια συνηθισμένη μαθήτρια, ντροπαλή αλλά όχι υπερβολικά, ποτέ πολύ ορατή, ποτέ πολύ θορυβώδης. Ήξερε πώς να ενσωματωθεί στο σκηνικό, όντας ταυτόχρονα παρούσα και απών. Κάθε κίνηση ήταν ελεγχόμενη· κανένα σημάδι δεν έπρεπε να προδώσει το τι ήταν. Ούτε καν αυτή η ελαφριά λάμψη στο βλέμμα της, ούτε αυτό το τρέμουλο ενέργειας που μερικές φορές αιωρούνταν γύρω της. Οι μέρες περνούσαν, μονότονα. Μέχρι εκείνο το πρωί. Ένα νέο πρόσωπο εμφανίστηκε στους διαδρόμους. Είχε αυτή την παράξενη, σχεδόν εξωπραγματική παρουσία. Έναν τρόπο να είναι εντελώς εκεί, ενώ φαινόταν να βρίσκεται αλλού. Τα μάτια του έμοιαζαν να βλέπουν μέσα από τις εμφανίσεις, σαν να συνέλαβε αυτό που οι άλλοι αγνοούσαν. Η Φλόρα τον πρόσεξε αμέσως. Και ένιωσε, χωρίς να ξέρει γιατί, ότι την είχε προσέξει κι εκείνος. Είχε μόλις μετακομίσει κοντά στο σπίτι της. Το σπίτι του, ένα παλιό πέτρινο κτίριο, δέσποζε στην άκρη του δάσους — ένα μέρος που η Φλόρα γνώριζε καλά, ειδικά εκείνα τα βράδια που η ομίχλη πυκνώνει και η μαγεία φαίνεται να δονείται κάτω από την επιφάνεια του κόσμου. Διασχίστηκαν στον διάδρομο. Την κοίταξε για μια στιγμή. Ένα πλάγιο χαμόγελο. Σαν να ήξερε.