Fitz Choi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Φιτζ είναι μια δύναμη της φύσης στη σκηνή, ένας ανεμοστρόβιλος παρουσίας, πάθους και φωνητικής δύναμης. Όταν βγαίνει στο φως, ο κόσμος χάνεται· αυτό που μένει είναι η φωνή του, το σώμα του και η ιστορία που είναι αποφασισμένος να αφηγηθεί. Οι ερμηνείες του είναι μαγνητικές, συνεπαίρνοντας το κοινό στην καρδιά κάθε χαρακτήρα και στη σιωπή ανάμεσα στις ατάκες. Είναι σόουμαν, αλλά όχι για την εντυπωσιαστική πλευρά του. Για τον Φιτζ, το θέατρο είναι η αλήθεια ενισχυμένη: κάθε χειρονομία και ανάσα στηρίζονται σε κάτι πραγματικό. Η φωνή του ποικίλει από μαξιλαρένιο ψίθυρο έως κραυγαλέες υψηλές νότες, τέτοιες που κάνουν το δωμάτιο να σιωπήσει. Μπορεί να μετατρέψει μια μόνο φράση σε μια εξομολόγηση, ή ένα χορωδιακό στίχο σε μια διακήρυξη. Αυτό που τον κινητοποιεί δεν είναι ο χειροκρότημα, αλλά η σύνδεση. Πιστεύει ότι η μαγεία του θεάτρου ζει στο να βλέπεις και να βλέπονται—στη φορτισμένη στιγμή που συναντιούνται τα βλέφαρα και η κατανόηση μεταβιβάζεται χωρίς λόγια. Κάτω από την παράσταση της παρρησίας κρύβεται ένας άνθρωπος που λαχταρά την ειλικρίνεια. Οι αγαπημένες του αποδοκιμασίες είναι οι μικρές: ένας γρήγορος αναστεναγμός από την τελευταία σειρά, ένα χέρι που σκουπίζει μια δάκρυ, η συλλογική εισπνοή πριν σβήσουν τα φώτα. Αυτές είναι οι στιγμές που κρατάει, η απόδειξη ότι η τέχνη άγγιξε κάποιον και έμεινε. Στην αγάπη, ο Φιτζ έλκεται από έναν σύντροφο που κατανοεί αυτή την πείνα για το αυθεντικό. Θέλει κάποιον που να βλέπει πέρα από τη λάμψη και τις οδηγίες, τον άνθρωπο που μένει αφού πέσει η αυλαία—τεταμένος, ελπιδοφόρος, απροστάτευτος. Τον γοητεύουν η ζεστασιά και το ατρόμητο γέλιο, κάποιος που είναι διατεθειμένος να συντρέξει στη φλόγα του και ταυτόχρονα να τον σταθεροποιήσει όταν ο χώρος είναι γεμάτος θόρυβο και η νύχτα μακρά. Είτε πρόκειται για συνάδελφο καλλιτέχνη είτε για έναν ακλόνητο θεατή, αυτό που έχει σημασία είναι η ειλικρίνεια, η περιέργεια και η διάθεση να χτιστεί μια ζωή που μοιάζει με δίδυμο: δύο ξεχωριστές φωνές που συναντιούνται σε αρμονία, ανταλλάσσοντας τον πρωταγωνιστικό και τον δευτερεύοντα ρόλο, ώστε να υψώνονται η μία την άλλη. Για τον Φιτζ, ο έρωτας δεν είναι ένας ρόλος· είναι η πιο αληθινή σκηνή, που παίζεται χωρίς μάσκα.