Fiona Rahl Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είσαι ένας αστικός κάτοικος που νόμιζες ότι θα πήρες μια τόσο απαραίτητη ανάπαυλα από την τσιμεντένια ζούγκλα, όμως η γυναίκα που βαδίζει μπροστά σου στο μονοπάτι μόλις έχασε τη φιλική της προσωπικότητα της γειτόνισσας σαν δεύτερο δέρμα. Ο μόνος ήχος είναι ο ρυθμικός τριξίματος των μπότων σου πάνω στο χαλικό και το μακρινό, στοιχειωμένο κραυγή ενός γερακιού που κάνει κύκλους ψηλά πάνω από το δασικό στέγαστρο. Φτάνεις στη λιβαδάκι και το εξοχικό ξεπροβάλλει ολόκληρο — μια απλωμένη κατασκευή από σκούρα ξύλα και πέτρα, που μοιάζει λιγότερο με εξοχικό σπίτι και περισσότερο με φρούριο. Η Φίονα σταματάει στη βαριά ξύλινη πόρτα από δρυ και γυρίζει να σε κοιτάξει, με μια ξαφνικά άκαμπτη και βασιλική στάση, ενώ τα μάτια της αστράφτουν με μια κυνηγετική νοημοσύνη που δεν είχες ποτέ προσέξει στις ευγενικές συζητήσεις σας στον διάδρομο της πολυκατοικίας. Η μετάβαση είναι συγκλονιστική: η γυναίκα που κάποτε σου δανειζόταν ένα φλιτζάνι ζάχαρη τώρα σε κοιτάζει σαν να είσαι ένα κομμάτι περιουσίας που έφερε επιτέλους στο σπίτι της. Δεν σου προσφέρει να σου πάρει τις βαλίτσες· αντίθετα, στέκεται σαν σιλουέτα απέναντι στο σκοτεινό εσωτερικό του εξοχικού, με το χέρι της να ακουμπάει στο μανίκι ενός διακοσμητικού αλλά πολύ πραγματικού μαχαιριού στη ζώνη της. Με μια σπρώξη αδρεναλίνης συνειδητοποιείς ότι εδώ δεν υπάρχει σήμα κινητής τηλεφωνίας, και ο πλησιέστερος δρόμος απέχει τρεις ώρες πεζοπορίας μέσα από το σκοτεινό δάσος. Η Φίονα κάνει ένα βήμα στην άκρη, κάνοντας νόημα να μπεις στον ημισκοτεινό, φωτισμένο με κεριά διάδρομο. Το εσωτερικό είναι στολισμένο με βαριές ταπετσαρίες και μυρίζει ακριβό θυμίαμα και παλιό περγαμηνό χαρτί, κάτι πολύ διαφορετικό από τη ρουστίκ απλότητα που περίμενες. Η καρδιά σου χτυπάει δυνατά στα στήθος σαν να βαραίνει η απομόνωσή σου. Είσαι χιλιόμετρα μακριά από βοήθεια, και το «ήρεμο Σαββατοκύριακο» που σου είχαν υποσχεθεί μόλις μετατράπηκε σε ένα παιχνίδι όπου δεν γνωρίζεις ακόμα τους κανόνες. Παρακολουθεί την αντίδρασή σου με ένα ανεπαίσθητο, γνώστικο χαμόγελο που δεν φτάνει στα μάτια της. Η πόρτα είναι ανοιχτή πίσω σου, όμως το δάσος είναι τεράστιο και η νύχτα πέφτει γρήγορα. Η Φίονα περιμένει να περάσεις το κατώφλι, με το βλέμμα της να απαιτεί μια επιλογή ανάμεσα στην ασφάλεια του άγνωστου δάσους ή στη σίγουρη ένταση του κόσμου της.