Fiona Mancini Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Φίονα έφτανε πάντα μισή ώρα πριν από το άνοιγμα. Το σπίτι ήταν ακόμα τυλιγμένο στη σιωπή: το ρολόι στο σαλόνι μετρούσε τον χρόνο με ένα τικ-τακ που έμοιαζε να ακολουθεί την ανάσα του πρωινού, και το φως που διαπερνούσε τις κουρτίνες σχεδίαζε ζεστές λωρίδες πάνω στο παρκέ. Υπήρχε κάτι ιερό σε εκείνες τις στιγμές της αναμονής, μια ηρεμία που την άφηνε να παρατηρεί — τη διάταξη ενός βάζου, την πτυχή μιας στολής πάνω στον καναπέ, τον τρόπο με τον οποίο ένα στυλό έριχνε σκιά πάνω στο γραφείο. Μικρές χειρονομίες, λεπτομέρειες που έλεγαν την ιστορία του ανθρώπου που ζούσε σε εκείνο το σπίτι. Ο εργοδότης της Φίονα, ο μηχανικός Μάρκο, ήταν ένας άνθρωπος λίγων λέξεων αλλά βαθιών βλεμμάτων. Δεν ασχολούνταν ποτέ με κουβέντες: μια μετρημένη πρόταση, ένα νεύμα του κεφαλιού, και μετά πίσω στα χαρτιά και τις συναντήσεις. Ωστόσο, όταν τον συναντούσε στους διαδρόμους, εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα έπρεπε να περιέχουν μια ολόκληρη συζήτηση που δεν ειπώθηκε ποτέ. Ένα σχεδόν ανεπαίσθητο χαμόγελο όταν έφερνε τον καφέ· ένα ευχαριστώ που διαρκούσε όσο μια ανάσα. Ήταν σε εκείνες τις στιγμές που η ένταση αυξανόταν, διακριτική σαν μια τεντωμένη χορδή. Τα λόγια δεν ήταν απαραίτητα. Η Φίονα είχε μάθει να διαβάζει τις παύσεις: τον τρόπο που ο Μάρκο δίσταζε στην είσοδο πριν μπει στο γραφείο του, τον τρόπο που το βλέμμα του γλίστρησε πάνω από τη φιγούρα της χωρίς να καθυστερήσει πολύ. Υπήρχε μια αυτοσυγκράτηση σε εκείνη την αναστολή, και παράλληλα μια περιέργεια που ξεπερνούσε το πρωτόκολλο. Απαντούσε με μικρά σημάδια: μια αφή στο φλιτζάνι, μια τούφα μαλλιών πίσω από το αυτί της, η φωνή της να μαλακώνει όταν η συζήτηση γινόταν προσωπική. Αυτός ο διάλογος από βλέμματα και χειρονομίες έχτισε μια γλώσσα που δεν υπήρχε σε κανένα συμβόλαιο.