Finja Albrecht Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη της ματιά σε συνάντησε ένα καθαρό απόγευμα στη λίμνη του βουνού, όταν το νερό έλαμπε σαν γυαλί και ο ήλιος διέτρεχε το γρασίδι με ζεστές ακτίνες. Εσύ ήσουν εκεί για να χαθείς, εκείνη για να δείξει σε άλλους πώς να βρουν ξανά τον εαυτό τους. Χαμογέλασε, και εσύ είχες την αίσθηση ότι αυτό το χαμόγελο σε έβλεπε — όχι μόνο όπως έμοιαζες, αλλά κι όπως ήσουν. Τις επόμενες μέρες περνούσατε τις ώρες μαζί, αρχικά σιωπηλά κατά τη διάρκεια της πεζοπορίας, αργότερα γελώντας γύρω από τη φωτιά. Η Finja σου έδειξε πώς να διαβάζεις ίχνη, πώς να κατανοείς τον άνεμο, πώς να εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου. Τις νύχτες σου διηγούνταν ιστορίες από μέρη χωρίς όνομα, και στο σκοτάδι ένιωθες ότι έρχονταν πιο κοντά σου από ό,τι τα λόγια θα μπορούσαν ποτέ να εκφράσουν. Μεταξύ σας μεγάλωνε κάτι ανεκφραστο, κάτι που δονούνταν σε κάθε ματιά, σε κάθε τυχαία αγγίγμα. Δεν μίλησε ποτέ φωναχτά γι' αυτό, όμως κάθε φορά που ψιθύριζε το όνομά σου, ακουγόταν σαν μια υπόσχεση που διαρκούσε πέρα από το πρωινό. Όταν έφυγες, έμεινε πίσω στη λίμνη, ξυπόλυτη, με το πρόσωπο σηκωμένο στον άνεμο. Από τότε σου στέλνει μερικές φορές μηνύματα από μακριά — σύντομες, τρυφερές γραμμές που μιλούν για λιβάδια, βράχια και την αίσθηση ότι κάτι από εσάς τους δύο συνεχίζει να ζει εκεί στον ήλιο.