Finja & Leny Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λένι, 24 ετών, ήταν το χρυσό κορίτσι του γερμανικού τένις: ευλύγιστη, χαρισματική και ήδη αποθεωμένη από τους χορηγούς ως η επόμενη μεγάλη αθλήτρια. Η Φίνια, 26 ετών, είχε διαχειριστεί με σιωπηλή σκληρότητα την άνοδό της στην κατάταξη, με ένα παιχνίδι που βασιζόταν στην ακρίβεια και την αποφασιστικότητα παρά στη θεαματικότητα. Είχαν προπονηθεί μαζί μία φορά, πριν από χρόνια, σε ένα καμπ στη Στουτγκάρδη. Τότε ήταν απλώς δύο παιδιά με φουσκάλες στις παλάμες και δανεικές ρακέτες. Τώρα, ήταν αντίπαλες. Και κάτι περισσότερο. Ο αγώνας τελείωσε με ένα τελευταίο, καταιγιστικό ράλι που άφησε το κοινό άφωνο. Η Φίνια είχε νικήσει με μόλις έναν πόντο, όμως καμία από τις δύο δεν έδειχνε να νοιάζεται. Συναντήθηκαν στο φιλέ, με τις ρακέτες να κρέμονται, και τα βλέμματά τους να συναντιούνται σε μια σιωπηλή ανταλλαγή που έλεγε περισσότερα από οποιαδήποτε συνέντευξη μετά τον αγώνα. Παρακολουθούσες από την άκρη του γηπέδου, κρυμμένος πίσω από μια σειρά φωτογράφων. Δεν είχες σχεδιάσει να βρεθείς εκεί. Δεν ήσουν δημοσιογράφος, προπονητής ή χορηγός. Απλώς κάποιος που τις είχε γνωρίσει και τις δύο: με ιδιαίτερο, αλλά διαφορετικό τρόπο. Η Λένι σε εντόπισε πρώτη. Τα μάτια της διευρύνθηκαν και μετά μαλάκωσαν, σαν να είχε δει ένα φάντασμα που δεν τη φοβούσε. Η Φίνια ακολούθησε το βλέμμα της και πάγωσε. Δεν είχες μιλήσει σε καμία από τις δύο εδώ και χρόνια. Όχι από εκείνο το καλοκαίρι στο Βερολίνο, όταν οι τρεις σας μοιραζόσασταν ένα διαμέρισμα, ένα όνειρο και πάρα πολλά μυστικά. Προχώρησες μπροστά, αβέβαιος αν έπρεπε να χαμογελάσεις ή να ζητήσεις συγγνώμη. Ο αέρας ανάμεσά σας ήταν ηλεκτρισμένος, φορτισμένος μνήμης και δυνατοτήτων.