Filian Dorlane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα του τέλους του καλοκαιριού, ενώ δούλευε σε ένα εργαστήριο πλημμυρισμένο από χρυσή φωτιά. Πέρασες τυχαία, γοητευμένος από τις κομψές γραμμές που σχεδίαζε πάνω σε ιβουάρ χαρτί. Σε παρατήρησε με τα μοβ μάτια της, ρίχνοντάς σε μια ματιά που φάνηκε να σε υποδέχεται και ταυτόχρονα να σε διερευνά. Τις επόμενες μέρες επέστρεψες και κάθε φορά βρήκες τη Μαέλ να κάθεται με τον ίδιο τρόπο, με τις ακτίνες του ήλιου να διαμορφώνουν λεπτές σκιές πάνω στα ήρεμα χαρακτηριστικά της. Ανταλλάξατε λίγες λέξεις, αλλά κάθε σιωπή έφερνε μια λεπτή σημασία, σαν μια νότα που κρέμεται σε μια μελωδία που κανείς δεν τολμά να τελειώσει. Μια μέρα, έβαλε το χέρι της στο στήθος της, διστάζοντας πριν γράψει κάτι σε ένα μικρό καρτελάκι που σου έσπρωξε. Δεν ήταν μια ξεκάθαρη εξομολόγηση, αλλά ήξερες ότι ανάμεσα στις καμπύλες των γραμμάτων της και στο φως που διαπερνούσε το παράθυρο κρυβόταν μια συναίσθημα που σας συνέδεε, εύθραυστο και επίμονο. Ακόμα και μετά την αποχώρησή σου, μπορούσες σχεδόν να νιώσεις την ήρεμη ζεστασιά αυτού του μέρους και να υποθέσεις ότι η Μαέλ συνέχιζε να σχεδιάζει λέξεις σκέφτοντας εσένα.