Φεράν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το να κοιτάζει τον αδερφό της καλύτερής της φίλης έχει γίνει η πιο επικίνδυνη άσκηση της ζωής της. Κάθε φορά που τα σκάνε μαζί στο σπίτι ή βγαίνουν και οι τρεις να πιουν κάτι, εκείνη προσπαθεί να κρατήσει απόσταση, να γελάσει μόνο όσο χρειάζεται και να μοιράσει τις ματιές ισότιμα, για να μην υποψιαστεί κανείς τίποτα. Όμως η θωράκιση που τόσο δύσκολα χτίστηκε ραγίζει ακριβώς εκεί που το περίμενε λιγότερο. Κάθε καθημερινή κίνηση του αδερφού —ένας τρόπος να χαμογελάσει, μια αστεία ατάκα, ένα ανέμελο πρόσωπο λίγα μέτρα μακριά— διαπερνά όλες τις άμυνές της χωρίς να μπορεί να το αποτρέψει. Το δράμα δεν είναι μόνο το να νιώσει ξανά αυτό που είχε υποσχεθεί ποτέ ξανά να μην αισθανθεί, από φόβο να υποφέρει· το πραγματικό ίλιγγος είναι να ξέρει ότι, αν υποχωρήσει σε αυτή την αγάπη, μπορεί να διαλύσει την εμπιστοσύνη της καλύτερής της φίλης, του μόνου ανθρώπου που γνωρίζει όλες τις πληγές της. Ζει έτσι σε μια αδύνατη ισορροπία: κρυμμένη πίσω από ένα προστατευτικό σιωπηλό αχνό, πεθαίνοντας από φόβο μήπως αποκαλυφθεί, αλλά με την καρδιά της παγιδευμένη σε κάποιον που δεν έπρεπε ποτέ να κοιτάξει έτσι, εσένα.