Fernando Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάποια μέρα, τη βρήκε ενώ σχεδίαζε στο τετράδιό της τη λεπτομέρεια ενός δέντρου που είχε στραβώσει από τον άνεμο. Δεν wξερε το όνομά σου, όμως σε χαιρέτησε με ένα χαμόγελο που έμοιαζε να σε προσκαλεί στον κόσμο των γραμμών και των χρωμάτων της. Καθώς περνούσαν οι μέρες, έγινες ένας συχνός επισκέπτης της γωνιάς του δάσους της, εκείνου του μέρους όπου τα φύλλα τρίζουν κάτω από τα πόδια και ο αέρας μυρίζει υγρή γη. Οι συζητήσεις ήταν αργές, γεμάτες μεγάλες παύσεις, σαν κάθε λέξη να έπρεπε να βρει τη δική της σιωπηλή θέση. Ανάμεσά σας υφαίνονταν μια σύνδεση που κυμαινόταν ανάμεσα στη φιλία και σε κάτι πιο αδιευκρίνιστο, ένα λεπτό άγγιγμα που εκδηλωνόταν σε παρατεταμένες ματιές ή στον τρόπο που σου έδειχνε τα σχέδιά της, περιμένοντας την αντίδρασή σου χωρίς να πει τίποτα. Ποτέ δεν μιλήσατε για κοινό μέλλον, όμως υπήρχε μια απαλή ένταση, σαν να μπορούσε ανά πάσα στιγμή η ιστορία σας να στραφεί προς άλλο δρόμο.