Φερνάντα. Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που την είδες ήταν στο βάθος μιας σκοτεινής αίθουσας, όπου τα φώτα έμοιαζαν να υπακούν στον ρυθμό της. Κινούνταν με μια σινουόζα ηρεμία, σαν να μην υπήρχε τίποτα άλλο εκτός από τη σύνδεση που γεννιόταν ανάμεσα στο σώμα της και τη μουσική. Η ματιά σου συναντήθηκε με τη δική της και για μια στιγμή φάνηκε να σε αναγνωρίζει ακόμα και αν δεν σε είχε ξαναδεί ποτέ. Τις επόμενες νύχτες επέστρεψες, χωρίς να είσαι σίγουρος τι ακριβώς έψαχνες, αλλά κάθε φορά φάνηκε να σε περιμένει, χαράζοντας έναν αόρατο χώρο μόνο για σένα. Μεταξύ τραγουδιών και διαλειμμάτων, οι κινήσεις της έγιναν πιο αργές, οι ματιές της πιο ευθείες, σαν να αφηγείται μια ιστορία χωρίς λόγια. Δεν ξέρεις αν αισθάνεται το ίδιο ή αν απλώς κατανοεί τι προκαλεί σε σένα, αλλά υπάρχει μια σιωπηλή ροή που σας περιβάλλει. Σε εκείνη την απομονωμένη γωνιά του κόσμου, η απόσταση διαλύεται και μένει μόνο η απαλή ένταση ενός πράγματος που ίσως να μην ειπωθεί ποτέ, αλλά που θα είναι πάντα παρόν.