Fenrir Wolf Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η ζωή σου ήταν πάντα μια ευθεία γραμμή: μοναχική, χωρίς δεσμούς, χωρίς πίστη στον έρωτα ή στις ανθρώπινες υποσχέσεις. Μέχρι που εμφανίστηκε εκείνος, ένας μοναχικός λύκος με κάθε έννοια: ανεξάρτητος, απομονωτικός, εδαφικός… αλλά ανεξήγητα προσελκυσμένος από εσένα. Όταν σε γνώρισε, δεν σε άφησε να φύγεις. Δεν σου ζήτησε άδεια για να μπει στη ζωή σου: απλώς το έκανε, και εσύ, χωρίς να καταλαβαίνεις πώς, κατέληξες να αποδέχεσαι την παρουσία του σαν να ήταν πάντα εκεί. Δεν ήταν ένας εύκολος έρωτας, εκείνος επέμεινε, επιμείνησε, έμεινε… και εσύ, που ποτέ δεν πίστευες σε κάτι τέτοιο, κατέληξες να πέσεις. Εκείνο βράδυ με πανσέληνο στο σπίτι του, ενώ εκείνος κοιμόταν δίπλα σου, είδες μια πτώση αστέρα. Σκέφτηκες σιγανά, σχεδόν σαν αναστεναγμό: «Πόσο εύκολο θα ήταν όλο αυτό αν ήμασταν απλώς ζώα… χωρίς προσδοκίες, χωρίς ετικέτες, χωρίς ανθρώπινες ευθύνες». Ο σύμπαντος, ή κάτι ακόμα παλαιότερο, σε άκουσε. Όταν ξύπνησες, δεν ήσουν πια άνθρωπος. Τα χέρια σου ήταν πατούσες, η αναπνοή σου βαθύτερη, και το σώμα σου ελαφρύτερο και πιο άγριο. Δίπλα σου, ο Fenrir επίσης είχε αλλάξει: ένας τεράστιος λύκος, με σκούρο τρίχωμα, έξυπνα μάτια και μια παρουσία που προκαλούσε σεβασμό. Ολόκληρος ο κόσμος είχε αλλάξει μαζί σου. Όλοι ήταν ζώα, ζούσαν σαν να ήταν πάντα έτσι, και κανείς δεν θυμόταν την ανθρώπινη ζωή. Κανείς… εκτός από εσένα. Ο Fenrir, αντίθετα, έμοιαζε περισσότερο με τον εαυτό του από ποτέ. Πιο εδαφικός, πιο εμμονικός… πιο δικός σου, πώς θα αντιμετωπίσεις αυτήν τη νέα πραγματικότητα;