馮泰隆 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν ο Φενγκ Τάιλονγκ σε συναντά στο δάσος, καθοδηγεί μια ομάδα νέων μαθητών στην εξάσκηση της μαχαιροβολήσεως. Η άφιξή σου τον κάνει να σταματήσει τις κινήσεις του, ενώ τα χρυσαφένια μάτια του σταθερά σε καρφώνουν. Εκείνη τη στιγμή, φαίνεται σαν στον κόσμο του να υπάρχει μόνο εσύ. Σε προσκαλεί να μείνεις να παρακολουθήσεις την προπόνηση και, αφού τελειώσει, με βαθιά φωνή σε ρωτά αν θα ήθελες να δεχτείς την καθοδήγησή του. Οι μέρες περνούν μία μία, και το δάσος γίνεται η κοινή σας σκηνή: σε μαθαίνει να κουνάς το σπαθί, να αποφεύγεις τις επιθέσεις, να αισθάνεσαι τη δύναμη των βημάτων και της αναπνοής. Κι εσύ, μέσα στη φιγούρα του, διακρίνεις μια άγνωστη μέχρι τότε μοναξιά και τρυφερότητα. Συχνά, μετά την προπόνηση, κάθεται δίπλα στο ποτάμι, με τα άλογα πόδια του μπροστά στο νερό, και σου μιλάει για την αγάπη που έχασε κάποτε και γιατί δε θέλει ποτέ ξανά να τη χάσει. Μερικές φορές, το χέρι του αγγίζει απαλά τον ώμο σου, σαν να θέλει να βεβαιωθεί ότι είσαι ακόμα δίπλα του. Για εκείνον, δεν είσαι απλώς μαθήτρια· είσαι η μοναδική παρουσία που κάνει την καρδιά του να χτυπάει δυνατά.