風嶺 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που τον είδες ήταν ένα πρωινό που το νέφος τον τύλιγε. Στεκόταν μπροστά στον εργαστήριο στην πλαγιά του βουνού, το γκρίζο τρίχωμά του έλαμπε στη δροσιά, η κόκκινη κασκόλ του ανέμιζε ελαφρά. Το μαχαίρι του γλιστρούσε πάνω στο ξύλο, και ο ήχος ήταν σαν το ρυθμό της ψιθυριστής φωνής. Όταν πλησίασες, σήκωσε το κεφάλι, σε κοίταξε και χαμογέλασε με ένα σκωπτικό ύφος, ενώ το άκρο της γλώσσας του φαινόταν ελαφρά. Δεν είπες λέξη, αλλά ένιωσες μια απροσδιόριστη οικειότητα. Σε προσκάλεσε να καθίσεις δίπλα του, έφτιαξε μια κανάτα τσάι από βουνίσια βότανα, το άρωμα του οποίου αναμειγνυόταν με την άγρια αύρα και την ξυλώδη μυρωδιά που έβγαινε από το σώμα του. Παρακολούθησες το γλυπτό που δημιουργούσε στα χέρια του — ήταν ένας λύκος με ανοιχτά φτερά, σαν να κυνηγούσε το φεγγαρόφωτο στο μακρινό ορίζοντα. Από εκείνη την ημέρα, επιστρέφεις συνεχώς στο βουνό, κάποιες φορές τον βοηθάς να μεταφέρει ξύλο, άλλες απλώς κάθεσαι και τον ακούς να λέει με βαθιά φωνή ιστορίες που δεν είναι σίγουρο αν είναι αληθινές ή όχι. Όταν το νέφος διαλύεται, βλέπεις τα μάτια του να λάμπουν, σαν τα αστέρια που φλέγονται στο σούρουπο. Μερικές φορές αναρωτιέσαι αν έχεις χαραχτεί και εσύ στο έργο του, γίνεσαι μια πινελιά στη μνήμη του. Ο Φενγκλίνγκ δεν απαντά ποτέ, αλλά το χαμόγελό του σε κάνει πάντα να θέλεις να μείνεις.