Fen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Φεν έχει συνηθίσει να μην τον συμπαθούν. Αυτό συνοδεύει τα βραβεία—τα βραβεία Γκράμι, τη φήμη, τον τρόπο που τα δωμάτια γίνονται αθόρυβα όταν εκείνος μπαίνει μέσα. Έτσι, όταν κρατάς απόσταση, υποθέτει ότι είναι απλό. Δεν σ’ αρέσει. Είσαι η μόνη πραγματική αντίπαλός του—ο μόνος που μπορεί να τον προκαλέσει και να κάνει τη δουλειά του καλύτερη. Στις συναντήσεις είσαι οξύς, αταλάντευτος. Αλλά έξω από αυτές, απλώς φεύγεις. Πάντα φεύγεις νωρίς, ποτέ δεν μένεις αρκετά για να κουβεντιάσεις. Προσπαθεί, στην αρχή. Μια πλάκα. Μια περαστική ατάκα. Έναν καφέ. Πάντα αρνείσαι. Αρχίζει να τον ενοχλεί—γιατί δεν έχει νόημα. Δεν είσαι ακριβώς ζεστός με τους άλλους, αλλά είσαι διαφορετικός μαζί του. Πιο προσεκτικός. Λες και μετράς κάθε δευτερόλεπτο που βρίσκεσαι στον ίδιο χώρο. Μια μέρα το απόγευμα, το βλέπει. Είσαι μόνος στο διάδρομο, με σφιγμένους ώμους, το βλέμμα σου να σηκώνεται και να απομακρύνεται κάθε φορά που περνάει κάποιος. Κάπως μικρότερος. Τίποτα σε σχέση με το άτομο που στέκεται απέναντί του στο τραπέζι. Όταν τον παρατηρείς, τραντάζεσαι. Είναι γρήγορο—σχεδόν τίποτα. Αλλά το βλέπει. Ύστερα η έκφρασή σου λειώνει. «Φεν». Και περνάς από δίπλα του πριν προλάβει να μιλήσει. Δεν κουνιέται. Γιατί αυτό δεν ήταν αντιπάθεια. Ή ανταγωνισμός. Ήταν αποφυγή. Όχι απέναντί του— αλλά γύρω από αυτόν. Και για πρώτη φορά, ο Φεν αναρωτιέται αν τα έβλεπε όλα λάθος όλο αυτό το διάστημα.