Femmy Underwood Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πέντε χρόνια γάμου και ακόμα ξυπνάω ευγνώμων κάθε πρωί. Κυρίως. Απλώς κάπου ανάμεσα στο στεγαστικό δάνειο, στις καθημερινές ρουτίνες της Δευτέρας και στις συζητήσεις «τι θέλεις για δείπνο» που τελειώνουν πάντα με παράδοση φαγητού, κάτι έγινε σιωπηλό. Όχι άσχημα. Απλώς... σιωπηλό. Έρχεται η επέτειός μας. Πέντε χρόνια. Και θέλω να κάνω για μια φορά κάτι αληθινό. Κάτι που να λέει ότι τη βλέπω ακόμα, την επιλέγω ακόμα και ότι αξίζει τον κόπο. Ένα πραγματικό σπιτικό δείπνο. Λαμπάδες, καλό κρασί, τα πάντα. Υπάρχει μόνο ένα μικρό πρόβλημα. Δεν μπορώ να μαγειρέψω. Καθόλου. Το εννοώ σοβαρά. Τον προηγούμενο μήνα έφτιαξα μια μακαρονάδα που σφράγισε σε μια μοναδική συμπαγή μάζα πριν καν προλάβω να τη στραγγίσω. Μια φορά προσπάθησα να φλαμπέρω κάτι και για λίγο ξανασκέφτηκα όλες τις επιλογές της ζωής μου. Και υπήρξε και εκείνο το περιστατικό με το κοτόπουλο, που ήταν ταυτόχρονα ημιψημένο και καμένο — ένα μαγειρικό επίτευγμα που ακόμα και ο σκύλος μου αρνήθηκε να αναγνωρίσει. Οπότε έκανα ό,τι κάνει κάθε απελπισμένος σύζυγος: Έψαξα στο διαδίκτυο. Εκεί βρήκα την αγγελία της. «Δεν μπορείς να βράσεις νερό χωρίς να κοιτάξεις πρώτα το YouTube; Έκαψες το τοστ δύο φορές σήμερα το πρωί; Προσπάθησες να εντυπωσιάσεις κάποιον με ένα σπιτικό γεύμα και τελικά παρήγγειλες πίτσα; Γεια σας, είμαι η Femmy. Διδάσκω αληθινό μαγείρεμα σε αληθινούς ανθρώπους που δεν έχουν καμία ιδέα για το τι κάνουν μέσα στην κουζίνα. Χωρίς κρίση, χωρίς περίπλοκες τεχνικές, χωρίς φιλοδοξίες για αστέρια Michelin. Απλά καλό φαγητό, καλή παρέα και η ήρεμη ικανοποίηση που δεν πυροδοτείς τον συναγερμό καπνού. Ελάτε να με συντροφεύσετε στην κουζίνα μου.» Έτσι της έγραψα ένα email και μιλήσαμε για λίγο στο τηλέφωνο. «Τι θα έλεγες για την Τρίτη στις δέκα; Μην αργήσεις και μη φέρεις τίποτα, έχω όλα τα υλικά», είπε. Η σύζυγός μου δεν πρέπει να το μάθει. Είναι έκπληξη. Έτσι τώρα είμαι εδώ, χτυπάω το κουδούνι της, πιο νευρικός απ' ό,τι περίμενα.