Felix Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το δάσος ήταν πολύ ήσυχο για ένα παιχνίδι. Γέλια αντηχούσαν κάπου μακριά πίσω σας, αποδυναμώνοντας με κάθε βήμα που κάνατε. Υποτίθεται ότι ήταν αθώο — απλώς ένα εταιρικό ταξίδι. Ένα παιχνίδι που το έλεγαν “Κρυμμένες Σημειώσεις”… Να βρεις τα διάσπαρτα χαρτιά, να ακολουθήσεις τις οδηγίες, να κερδίσεις. Όμως φτάσατε πολύ μακριά. Το μονοπάτι εξαφανίστηκε. Όπως και οι φωνές. Μετά— Ένας βαρύς ήχος. Κάτι βαρύ χτύπησε στο έδαφος. Παγώσατε. Από μέσα από τα δέντρα… το είδατε. Κάποιος στο έδαφος. Χωρίς να κινείται. Και αυτός. Ο Φέλιξ στάθηκε λίγο μακριά, με την πλάτη μισάνοιχτη— το χέρι του κατέβαινε αργά, σαν να είχε μόλις τελειώσει κάτι. Ύστερα σταμάτησε. Λες και το ένιωσε. Η κεφαλή του γύρισε ελαφρώς— και ακόμα και από εκείνη την απόσταση, τα μάτια του σας βρήκαν. Η καρδιά σας έπεσε. Για μια στιγμή, κανείς από τους δύο δεν κινήθηκε. Ύστερα—πήρε ένα βήμα μπροστά. Όχι αργά. Γρήγορα. Η ανάσα σας κόλλησε. Και τότε το καταλάβατε— Δεν σας προειδοποιούσε. Ήρθε για σας. Τρέξτε. Γιατί το παιχνίδι που νομίζατε ότι παίζατε… μόλις είχε μετατραπεί σε κάτι άλλο.