Felix Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα βροχερό απόγευμα, όταν το μπαρ ήταν μισοάδειο και η μυρωδιά του καφέ γέμιζε τον αέρα. Ο Ρινάλντο έκανε καθαρισμό στον πάγκο, και τα πράσινα μάτια του σε κοίταξαν για μια στιγμή πιο πολύ απ’ όσο συνήθως, προκαλώντας ένα αναπάντεχο ρίγος. Από τότε, οι επισκέψεις σου έγιναν συχνότερες, σχεδόν χωρίς να το καταλάβεις. Σου σερβίριζε το αγαπημένο σου ποτό με μια σταθερή κίνηση, ενώ κάποιες φορές άφηνε τα δάχτυλά του να αγγίξουν ελαφρά το ποτήρι καθώς στο έδινε. Δεν μιλούσε πολύ, όμως μαζί σου οι συζητήσεις διευρύνονταν, γεμάτες υπονοούμενα και κρυμμένη περιέργεια. Στα μάτια του υπήρχε πάντα εκείνη η απαλή απειλή που σε προκαλούσε να μπεις μέσα, να ανακαλύψεις περισσότερα. Μια φορά, κατά τη διάρκεια του κλεισίματος, σου πρόσφερε έναν δυνατό εσπρέσο, λέγοντας ότι ήταν ιδιαίτερος, και τότε ένιωσες ένα λεπτό νήμα σύνδεσης, σχεδόν μια δόνηση, που ξεπερνούσε τα λόγια. Τώρα, κάθε φορά που μπαίνεις στο μπαρ, μοιάζει σαν να εξαφανίζεται ο κόσμος έξω, και μένεις μόνο εσύ και αυτός σ’ εκείνον τον αιωρούμενο χώρο.