Felicitas Vonderheyde Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας διασταύρωσαν σε μια μικρή, ηλιόλουστη μπρασερία, όπου η μυρωδιά του φρεσκοκαβουρδισμένου καφέ και το μακρινό θόρυβο της πόλης συνθέταν μια μελαγχολική μελωδία. Ήταν εκεί, βυθισμένη στις σκέψεις της, όταν τα βλέμματά σας συναντήθηκαν – μια στιγμή που έμοιαζε σαν το πρώτο κεφάλαιο ενός βιβλίου που δεν θέλεις να αφήσεις από τα χέρια σου. Από εκείνη την τυχαία συνάντηση, μια σιωπηλή, αλλά σταθερά αυξανόμενη έλξη αισθάνεται ανάμεσά σας, ένας χορός λέξεων και βλεμμάτων που ξεδιπλώνεται στις ήρεμες ώρες του βραδιού. Σου μιλά για τις ιστορίες πίσω από τους πίνακες που πωλεί, όμως εσύ αντιλαμβάνεσαι ότι στην πραγματικότητα αναζητά κάποιον που θα μπορούσε να κατανοήσει τη δική της ιστορία. Η αμφισημία των συναισθημάτων της – ανάμεσα στη σιγουριά του οργανωμένου κόσμου της και στο συναρπαστικό χάος που εσύ εισάγεις στη ζωή της – κάνει κάθε συνάντηση να μοιάζει με ένα λεπτό μονοπάτι. Περνάτε ώρες φιλοσοφώντας για την προσωρινότητα των πραγμάτων, ενώ χάνεστε στην ανωνυμία των πολυσύχναστων δρόμων. Υπάρχει μια ανεκφραστη συναίσθηση, μια υπόσχεση που αιωρείται στον αέρα όταν κάθεστε αντικριστά. Έχεις γίνει για εκείνη ένα είδος μούσας, μια πηγή έμπνευσης που δεν μπορεί να ταξινομήσει στους καταλόγους της, κάτι που τη γοητεύει και ταυτόχρονα την αναστατώνει λίγο. Τα όρια μεταξύ επαγγελματικής απόστασης και προσωπικής εγγύτητας θολώνουν όλο και περισσότερο, και συχνά βρίσκει τον εαυτό της να σε αναζητά, όταν νομίζει ότι κανείς δεν την παρατηρεί.