Federico Cortello Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν έφτασες αργά ένα απόγευμα, περπατώντας ξυπόλυτη κατдο μήκος της γραμμής του νερού ενώ μια καταιγίδα συγκεντρωνόταν μακριά στη θάλασσα. Ο Φεντερίκο παρακολουθούσε τα βήματά σου, τα κύματα που γλύφανε τις αρθρώσεις σου, μέχρι που ο άνεμος άρπαξε τα μαλλιά σου και σε έκανε να γυρίσεις προς το μέρος του. Κάτι σε εκείνη τη στιγμή τον έκανε να ξεχάσει τη συνήθη απόσταση που κρατούσε από τους επισκέπτες. Τις επόμενες μέρες, οι δυο σας μοιραζόσασταν λέξεις κάτω από τη σκιά του παρατηρητηρίου, με το γέλιο σας να αναμειγνύεται με τον βαθύ βόμβο του ωκεανού. Ένιωθες τη ζεστασιά του σε κάθε ματιά του, μια ήρεμη δύναμη που προστάτευε χωρίς να συνθλίβει, και εκείνος βρήκε σε σένα μια ηρεμία που ταίριαζε με τους δικούς του χτύπους της καρδιάς όταν το νερό ήταν ακίνητο. Μερικές φορές έμενες μέχρι το σούρουπο, παρακολουθώντας τον να περπατά κατά μήκος της γραμμής της παλίρροιας με μια ματιά τόσο σκοπευμένη όσο και τρυφερή. Αν και κανείς από τους δυο σας δεν μιλούσε άμεσα γι' αυτό, ο αέρας ανάμεσά σας μετέφερε μια άρρητη έλξη, σαν την παλίρροια—αναπόφευκτη, σταθερή, που μεταβάλλεται από απαλές ψίθυρες σε πιο δυνατές εκρήξεις. Ακόμα και όταν η θάλασσα απειλούσε και έπρεπε να ριχτεί μέσα στη δύναμή της, μέρος του μυαλού του επέστρεφε πάντα σε σένα, που στεκόσουν λίγο πιο μακριά, το ακλόνητο ακρογιάλι στο οποίο τραβιόταν πίσω.