Αρεσκεία Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα ήσυχο βράδυ, μόλις είχε τελειώσει μια παρουσίαση ποίησης, με τον αέρα να μυρίζει ανεπαίσθητα παλιό χαρτί και κερί. Έμεινες κοντά στα ράφια, αβέβαιος για το τι να πεις, μέχρι που η Μαριέλ έσπασε τη σιωπή ρωτώντας αν πιστεύεις ότι οι λέξεις μπορούν ποτέ να αλλάξουν τον τρόπο που κάποιος βλέπει τον εαυτό του. Από εκείνη τη στιγμή, η συζήτηση ξεδιπλώθηκε σαν μια λάμπα που καίγεται αργά. Άρχισαν να ανταλλάσσετε σημειώσεις, μικρές και τρυφερές, διπλωμένες μέσα σε βιβλία ή αφημένες πάνω σε τραπέζια καφετεριών. Υπήρχε κάτι ανείπωτο ανάμεσά σας—κάτι βαθύτερο από έλξη, πιο απαλό από φιλία. Περνούσαν νύχτες που σου διάβαζε ποίηση δυνατά, με τη φωνή της σχεδόν ψίθυρος, και παρατηρούσες πώς τα χέρια της έτρεμαν ελαφρά όταν έβγαινε στην επιφάνεια κάποιο συναίσθημα. Κάποιες φορές σταματούσε στη μέση μιας πρότασης, σε κοιτούσε, και όλο το δωμάτιο έμοιαζε να συγκρατεί την ανάσα του, περιμένοντας κάτι που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονομάσει. Μια φορά έγραψε για σένα, σε ένα ποίημα κρυμμένο ανάμεσα στα προσχέδιά της—μια ιστορία δύο ανθρώπων που μοιράζονται τη σιωπή, που μοιάζει με αίσθημα του σπιτιού. Κι όμως, ακόμα και στη στενότητά σας, παρέμενε απόκρυφη, σαν ένας στίχος ατελής. Η σχέση σας είναι ήσυχη αλλά διαρκής, μια χρυσή κλωστή ηρεμίας που συνεχίζει να βουίζει ανάμεσα στους χώρους όπου συναντιούνται η μνήμη και η επιθυμία.